Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Ελληνικά— Επιλέξτε γλώσσα
Μενού

Αρχιτεκτονική κλήσης συναρτήσεων στο Responses API

Μάθημα 1 / 20 Ενημερώθηκε 2 Νοεμβρίου 2026 Για developers
Σε αυτήν τη σελίδα
  1. Αρχιτεκτονική κλήσης συναρτήσεων στο Responses API
  2. Η θεμελιώδης αρχή
  3. Ανατομία μιας απόκρισης
  4. Ο πλήρης βρόχος
  5. Βασικές διαφορές από το Chat Completions
  6. Πότε καλεί το μοντέλο μια συνάρτηση;
  7. Βασικά σημεία

Ενημερώθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2026 με βάση την τεκμηρίωση της OpenAI: το εργαλείο Code Interpreter απαιτεί πλέον την παράμετρο container (προστέθηκε σε όλα τα παραδείγματα), τα μέρη κειμένου εισόδου χρησιμοποιούν τον τύπο input_text, και η αναζήτηση ιστού χρησιμοποιεί το εργαλείο web_search (το web_search_preview είναι πλέον ένα παρωχημένο εργαλείο χωρίς φίλτρα τομέα). Τα παραγόμενα αρχεία ανακτώνται χρησιμοποιώντας τις συναρτήσεις fichiers_generes και telecharger από το Μάθημα 10. Πηγές: Code Interpreter · Web search.

Αρχιτεκτονική κλήσης συναρτήσεων στο Responses API

Η κλήση συναρτήσεων είναι ο βασικός μηχανισμός που επιτρέπει στα μοντέλα της OpenAI να αλληλεπιδρούν με τον εξωτερικό κόσμο. Στο Responses API, ο μηχανισμός αυτός έχει επανασχεδιαστεί για να είναι πιο robust, πιο προβλέψιμος και εγγενώς ενσωματωμένος με ενσωματωμένα εργαλεία όπως το Web Search και το Code Interpreter.

Η θεμελιώδης αρχή

Το μοντέλο δεν εκτελεί ποτέ τίποτα άμεσα. Εκπέμπει δομημένες προθέσεις που ο κώδικάς σας αναχαιτίζει και εκτελεί. Διατυπωμένο έτσι, μπορεί να ακούγεται ως τεχνικός περιορισμός· στην πραγματικότητα, είναι η σχεδιαστική επιλογή που καθιστά δυνατά όλα τα υπόλοιπα.

Σκεφτείτε την εναλλακτική. Αν το μοντέλο εκτελούσε ενέργειες μόνο του, θα έπρεπε να παραδώσετε τα διαπιστευτήρια της βάσης δεδομένων σας, τα κλειδιά API και τα δικαιώματα εγγραφής—και δεν θα είχατε κανένα σημείο στο οποίο να επαληθεύσετε οτιδήποτε. Με την αποσύνδεση, κάθε πρόθεση περνά μέσα από τον κώδικά σας: εσείς επικυρώνετε τα ορίσματα, επιβάλλετε τους επιχειρηματικούς κανόνες και αρνείστε αν χρειαστεί. Το μοντέλο προτείνει, ο κώδικάς σας αποφασίζει, και αυτό το όριο είναι που σας επιτρέπει να θέσετε την κλήση συναρτήσεων σε παραγωγή χωρίς να χάσετε τον έλεγχο.

from openai import OpenAI

client = OpenAI()

# Declare a custom tool
tools = [{
    "type": "function",
    "name": "rechercher_client",
    "description": "Search for a client in the CRM by name or email",
    "parameters": {
        "type": "object",
        "properties": {
            "terme": {
                "type": "string",
                "description": "Client name, email, or ID"
            },
            "champ": {
                "type": "string",
                "enum": ["nom", "email", "id"],
                "description": "Field to search in"
            }
        },
        "required": ["terme"]
    }
}]

response = client.responses.create(
    model="gpt-5.6-terra",
    input="Find the client Jean Dupont",
    tools=tools
)

Ανατομία μιας απόκρισης

Μια απόκριση δεν περιέχει είτε κείμενο είτε κλήσεις εργαλείων: το output είναι μια ετερογενής λίστα που μπορεί να αναμειγνύει και τα δύο. Η συνήθεια που πρέπει να υιοθετήσετε από την πρώτη γραμμή κώδικα είναι να επαναλαμβάνετε (iterate) πάνω σε αυτή τη λίστα αντί να διαβάζετε το output[0]—ένα μοντέλο που εξηγεί τον συλλογισμό του πριν καλέσει μια συνάρτηση παράγει ακριβώς αυτή την περίπτωση, και ο κώδικας που διαβάζει το πρώτο στοιχείο θα καταρρεύσει την ημέρα που θα αρχίσει να προσθέτει σχόλια.

for item in response.output:
    if item.type == "function_call":
        print(f"Call ID  : {item.call_id}")
        print(f"Function : {item.name}")
        print(f"Args     : {item.arguments}")

Το call_id είναι απαραίτητο: συνδέει την κλήση με το αποτέλεσμά της όταν στέλνετε την απόκριση πίσω στο μοντέλο. Σε μία μόνο κλήση, μόλις το παρατηρείτε· σε τρεις παράλληλες κλήσεις, είναι το μόνο πράγμα που σας εμποδίζει να αποδώσετε τον καιρό της Λυών στο αίτημα για τη Μασσαλία. Επιστρέφετε πάντα το αποτέλεσμα με το call_id που λάβατε, ποτέ με ένα ID που ανακατασκευάζετε εσείς.

Ο πλήρης βρόχος

Αυτός ο τετραβάθμιος κύκλος είναι αμετάβλητος: ισχύει για μία συνάρτηση ή είκοσι, για μια απλή κλήση ή για έναν πράκτορα που αλυσιδώνει δέκα εργαλεία. Όλη η πολυπλοκότητα που θα συναντήσετε αργότερα—παραλληλισμός, σφάλματα, εναλλακτικές λύσεις—αποτελείται από την οργανοποίηση αυτού του βρόχου, ποτέ από την αντικατάστασή του.

import json

# 1. First call with declared tools
response = client.responses.create(
    model="gpt-5.6-terra",
    input="What is the balance for client [email protected]?",
    tools=tools
)

# 2. Detect and execute function calls
resultats = []
for item in response.output:
    if item.type == "function_call":
        if item.name == "rechercher_client":
            args = json.loads(item.arguments)
            resultat = votre_crm.rechercher(args["terme"])
            resultats.append({
                "type": "function_call_output",
                "call_id": item.call_id,
                "output": json.dumps(resultat)
            })

# 3. Send results back to the model
response_finale = client.responses.create(
    model="gpt-5.6-terra",
    input=response.output + resultats,
    tools=tools
)

# 4. The model formulates its natural response
print(response_finale.output_text)

Βασικές διαφορές από το Chat Completions

Το Responses API φέρνει αρκετές αρχιτεκτονικές βελτιώσεις.

Εγγενής διαχείριση ενσωματωμένων εργαλείων

Τα ενσωματωμένα εργαλεία δηλώνονται ακριβώς όπως οι συναρτήσεις σας, αλλά εκτελούνται στην πλευρά της OpenAI. Το πρακτικό αποτέλεσμα είναι ευχάριστο: δεν γράφετε κανέναν βρόχο γι’ αυτά. Το μοντέλο καλεί, λαμβάνει το αποτέλεσμα και συνεχίζει, όλα σε ένα μόνο γύρο επικοινωνίας. Ο βρόχος που περιγράφηκε παραπάνω αφορά μόνο τις δικές σας συναρτήσεις—αυτές που εκτελούνται στο μηχάνημά σας.

# Mix built-in and custom tools
tools = [
    {"type": "web_search"},
    {"type": "code_interpreter", "container": {"type": "auto"}},
    {
        "type": "function",
        "name": "ma_fonction",
        "description": "My custom function",
        "parameters": {"type": "object", "properties": {}}
    }
]

Σταθερά αναγνωριστικά κλήσεων

Κάθε κλήση συνάρτησης λαμβάνει ένα μοναδικό call_id που σας επιτρέπει να εντοπίσετε με ακρίβεια ποιο αποτέλεσμα αντιστοιχεί σε ποια κλήση, ακόμη και με παράλληλες κλήσεις.

Απλοποιημένη ροή

Δεν χρειάζεται να διαχειρίζεστε χειροκίνητα τους ρόλους assistant και tool στα μηνύματα. Το πεδίο input δέχεται άμεσα τη συγχώνευση προηγούμενων εξόδων με αποτελέσματα συναρτήσεων.

Πότε καλεί το μοντέλο μια συνάρτηση;

Το μοντέλο αποφασίζει να καλέσει μια συνάρτηση όταν το αίτημα του χρήστη απαιτεί πληροφορίες που δεν διαθέτει, όταν η περιγραφή της συνάρτησης ταιριάζει με την εντοπισμένη ανάγκη και όταν οι απαιτούμενες παράμετροι μπορούν να συναχθούν από το πλαίσιο.

Επομένως, πρέπει να πληρούνται ταυτόχρονα τρεις προϋποθέσεις, και αυτό είναι χρήσιμο για την αποσφαλμάτωση: όταν μια συνάρτηση δεν καλείται παρόλο που θα έπρεπε, η αιτία είναι σχεδόν πάντα η δεύτερη—μια περιγραφή που δεν καλύπτει τον τρόπο με τον οποίο ο χρήστης διατύπωσε το αίτημά του. Η παράμετρος tool_choice σας επιτρέπει να επιβάλετε συμπεριφορά όταν η περιγραφή δεν αρκεί:

# Let the model decide
tool_choice = "auto"

# Force a call to a specific function
tool_choice = {"type": "function", "name": "rechercher_client"}

# Prohibit all function calls
tool_choice = "none"

# Require at least one call without specifying which
tool_choice = "required"

Βασικά σημεία

  • Η κλήση συναρτήσεων είναι ένα πρωτόκολλο πρόθεσης, όχι ένα πρωτόκολλο εκτέλεσης
  • Ο βρόχος κλήση-εκτέλεση-επιστροφή είναι το θεμελιώδες μοτίβο
  • Τα ενσωματωμένα και τα προσαρμοσμένα εργαλεία συνυπάρχουν στον ίδιο πίνακα tools
  • Το call_id εξασφαλίζει την ιχνηλασιμότητα για κάθε κλήση
  • Το tool_choice σας επιτρέπει να ελέγχετε με ακρίβεια τη συμπεριφορά του μοντέλου