Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Ελληνικά— Επιλέξτε γλώσσα
Μενού

Διαχείριση Πιστοποίησης και Συνεδριών

Μάθημα 8 / 14 Ενημερώθηκε 3 Νοεμβρίου 2026 Για developers
Σε αυτήν τη σελίδα
  1. Η Πρόκληση της Πιστοποίησης
  2. Σύνδεση μέσω Φόρμας
  3. Επαναχρησιμοποίηση Κατάστασης Συνεδρίας
  4. Διαχείριση Επαλήθευσης Δύο Παραγόντων (2FA)
  5. Διαχείριση SSO (Ενιαία Σύνδεση)
  6. Ανίχνευση Κατάστασης Σύνδεσης
  7. Ασφάλεια Διαπιστευτηρίων
  8. Βασικά σημεία

Μάθημα αναθεωρημένο στις 3 Νοεμβρίου 2026 με βάση τον οδηγό Computer use της OpenAI και την τεκμηρίωση πιστοποίησης του Playwright. Η προηγούμενη έκδοση τοποθετούσε κωδικούς πρόσβασης και κωδικούς 2FA απευθείας στο prompt που αποστέλλεται στο μοντέλο—συμπεριλαμβανομένων μέσω μεταβλητών περιβάλλοντος, κάτι που δεν εμποδίζει τη μετάδοσή τους—και ανέθετε τη σύνδεση SSO στον πράκτορα. Τώρα, ο κώδικάς σας διαχειρίζεται τα μυστικά, η κατάσταση της συνεδρίας αποθηκεύεται χρησιμοποιώντας το storage_state και το SSO εκτελείται μία φορά χειροκίνητα. Πηγές: Computer use · Playwright, authentication.

Η Πρόκληση της Πιστοποίησης

Οι περισσότερες ροές εργασίας αυτοματοποίησης απαιτούν σύνδεση σε μια υπηρεσία. Όσο ο πράκτοράς σας παραμένει σε δημόσιες σελίδες, όλα λειτουργούν σωστά· τη στιγμή που χρειάζεται να ανοίξει ένα CRM, ένα back office ή ένα inbox email, προσκρούει σε έναν τοίχο σύνδεσης. Οι φόρμες, το 2FA, το SSO και οι μόνιμες συνεδρίες απαιτούν διαφορετικό χειρισμό, αλλά ένας κανόνας τις διέπει όλες: το μοντέλο δεν βλέπει ποτέ ένα μυστικό.

Σύνδεση μέσω Φόρμας

Ο πειρασμός είναι να υπαγορεύσετε τη σειρά στον πράκτορα, συμπεριλαμβανομένων των διαπιστευτηρίων:

# ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟ: ο κωδικός πρόσβασης καταλήγει στο αίτημα που στέλνεται στο API
task = """
Συνδεθείτε στον ιστότοπο:
1. Κάντε κλικ στο πεδίο email και πληκτρολογήστε: [email protected]
2. Κάντε κλικ στο πεδίο κωδικού πρόσβασης και πληκτρολογήστε: MyPassword123
3. Κάντε κλικ στο κουμπί "Log in"
"""

Η ανάγνωση του κωδικού πρόσβασης από μια μεταβλητή περιβάλλοντος πριν την εισαγωγή του στο prompt δεν αλλάζει τίποτα: αφήνει ακόμα τις υποδομές σας στο αίτημα, διατηρείται με την απάντηση—οι απαντήσεις αποθηκεύονται από προεπιλογή (Μάθημα 12)—και μπορεί να διαρρεύσει στα αρχεία καταγραφής (logs) σας. Η OpenAI συνιστά να κρατάτε τα διαπιστευτήρια εκτός του κειμένου της σελίδας και των στιγμιότυπων οθόνης. Η λύση είναι να συμπληρώνει ο κώδικάς σας τη φόρμα σύνδεσης με το Playwright και στη συνέχεια να αναλαμβάνει ο πράκτορας μόλις ανοίξει η συνεδρία.

import os

def log_in(page, login_url: str):
    """Η σύνδεση εκτελείται από τον κώδικά σας: το μοντέλο δεν βλέπει ποτέ τον κωδικό πρόσβασης."""
    page.goto(login_url)
    page.get_by_label("Email").fill(os.environ["APP_EMAIL"])
    page.get_by_label("Password").fill(os.environ["APP_PASSWORD"])
    page.get_by_role("button", name="Log in").click()
    page.wait_for_load_state("networkidle")

Προσαρμόστε τις ετικέτες Email και Password στην εφαρμογή σας. Αυτό είναι ένα από τα λίγα σημεία στη ροή εργασίας όπου ένας επιλογέας (selector) είναι πλήρως δικαιολογημένος: μια σελίδα σύνδεσης σπάνια αλλάζει και τα ζητήματα ασφαλείας υπερτερούν της ευελιξίας.

Επαναχρησιμοποίηση Κατάστασης Συνεδρίας

Η σύνδεση σε κάθε εκτέλεση σπαταλά χρόνο και μπορεί μερικές φορές να ενεργοποιήσει ειδοποιήσεις ασφαλείας στην πλευρά της υπηρεσίας. Το Playwright μπορεί να αποθηκεύσει την κατάσταση ενός περιβάλλοντος—cookies, τοπική αποθήκευση, IndexedDB—σε ένα αρχείο και στη συνέχεια να δημιουργήσει ένα νέο περιβάλλον από αυτό το αρχείο.

import os

def save_session(context, filepath="session.json"):
    """Αποθηκεύει την τρέχουσα κατάσταση της συνεδρίας."""
    context.storage_state(path=filepath)

def new_context_with_session(browser, filepath="session.json"):
    """Δημιουργεί ένα περιβάλλον από μια αποθηκευμένη συνεδρία, αν υπάρχει."""
    options = {"viewport": {"width": 1280, "height": 720}}
    if os.path.exists(filepath):
        options["storage_state"] = filepath
    return browser.new_context(**options)

Ενσωματωμένο στη ροή εργασίας, αυτό δημιουργεί μια λογική δύο βημάτων: ξεκινήστε από την αποθηκευμένη συνεδρία, επαληθεύστε ότι είναι ακόμα έγκυρη και προχωρήστε στη σύνδεση ξανά μόνο εάν αυτό αποτύχει. Η κατάσταση αποθηκεύεται ξανά μετά την εργασία, επειδή πολλές υπηρεσίες ανανεώνουν το διακριτικό (token) της συνεδρίας τους κατά τη διάρκεια.

from playwright.sync_api import sync_playwright

def authenticated_workflow(task: str, login_url: str):
    """Ροή εργασίας με επαναχρησιμοποίηση συνεδρίας."""
    pw = sync_playwright().start()
    browser = pw.chromium.launch(headless=True)
    try:
        context = new_context_with_session(browser)
        page = context.new_page()
        page.goto(login_url)

        if is_logged_in(page):
            print("Η συνεδρία αποκαταστάθηκε με επιτυχία")
        else:
            log_in(page, login_url)  # ο κώδικάς σας, όχι ο πράκτορας
            if not is_logged_in(page):
                raise RuntimeError("Αδύνατη η σύνδεση: ελέγξτε τα διαπιστευτήρια ή το 2FA")
        save_session(context)

        result = run_agent(task, page=page)
        save_session(context)  # ενημέρωση κατάστασης
        return result
    finally:
        browser.close()
        pw.stop()

Αντιμετωπίστε το αρχείο συνεδρίας όπως έναν κωδικό πρόσβασης: το Playwright προειδοποιεί ότι μπορεί να περιέχει cookies και κεφαλίδες που επιτρέπουν την υποδυόμενη πρόσβαση (impersonation) σε λογαριασμό και συμβουλεύει έντονα κατά της έκδοσής του σε έλεγχο versions, ακόμη και σε ιδιωτικό αποθετήριο. Αποθηκεύστε το μαζί με τα μυστικά σας.

Διαχείριση Επαλήθευσης Δύο Παραγόντων (2FA)

Το 2FA αποτελεί πρόκληση επειδή συχνά απαιτεί ανθρώπινη παρέμβαση, είτε πρόκειται για κωδικό SMS είτε για εφαρμογή αυθεντικοποίησης. Αυτός είναι ακριβώς ο σκοπός του: έχει σχεδιαστεί ώστε ένα αυτόματο σύστημα να μην μπορεί να το παρακάμψει μόνο του. Δύο προσεγγίσεις συνυπάρχουν ανάλογα με τον παράγοντα που χρησιμοποιείται και η επιλογή του παράγοντα κατά τη δημιουργία του λογαριασμού υπηρεσίας καθορίζει εάν η ροή εργασίας σας μπορεί να εκτελεστεί χωρίς επιτήρηση.

Αυτοματοποιημένο TOTP

Εάν ο λογαριασμός χρησιμοποιεί εφαρμογή TOTP όπως το Google Authenticator ή το Authy, ο εμφανιζόμενος κωδικός είναι απλώς συνάρτηση του κοινού μυστικού και του ρολογιού. Ο κώδικάς σας μπορεί επομένως να τον δημιουργήσει και να τον εισάγει ο ίδιος, χωρίς να τον δείξει στο μοντέλο.

import os

import pyotp

def enter_totp_code(page):
    """Εισάγει τον τρέχοντα κωδικό TOTP: το μυστικό και ο κωδικός παραμένουν στον κώδικά σας."""
    totp = pyotp.TOTP(os.environ["TOTP_SECRET"])
    page.get_by_label("Verification code").fill(totp.now())
    page.get_by_role("button", name="Verify").click()

Σκεφτείτε τι κάνετε: η αποθήκευση του μυστικού TOTP μαζί με τον κωδικό πρόσβασης μειώνει το 2FA σε έναν μόνο παράγοντα, καθώς και τα δύο μυστικά βρίσκονται στο ίδιο μέρος. Κρατήστε αυτή την προσέγγιση για έναν αφιερωμένο λογαριασμό υπηρεσίας, με δικαιώματα περιορισμένα στο αυστηρό ελάχιστο.

Χειροκίνητη Αναμονή

Μη αυτοματοποιήσιμοι παράγοντες, όπως SMS ή ειδοποιήσεις push, απαιτούν ρητή παύση. Ο πράκτορας σταματά, ένας χειριστής επικυρώνει στο τηλέφωνό του και στη συνέχεια ο βρόχος επαναλαμβάνεται από εκεί που σταμάτησε. Αυτή είναι μια αποδεκτή λύση για μια διαδικασία που ξεκινά χειροκίνητα, πολύ λιγότερο όμως για μια νυχτερινή εργασία cron.

def wait_for_2fa(page):
    """Παύει τον πράκτορα και περιμένει χειροκίνητη επικύρωση."""
    print("Απαιτείται 2FA. Επικυρώστε χειροκίνητα και στη συνέχεια πατήστε Enter.")
    input("Πατήστε Enter για συνέχεια...")
    # Ο πράκτορας επαναλαμβάνει μετά την επικύρωση

Διαχείριση SSO (Ενιαία Σύνδεση)

Οι συνδέσεις SSO (Google, Microsoft, SAML) ανακατευθύνουν σε έναν εξωτερικό πάροχο ταυτότητας: ο πράκτορας θα άλλαζε τομέα στη μέση της ροής και θα έπρεπε να εισάγει διαπιστευτήρια εκεί. Μην αναθέτετε αυτό το βήμα στον πράκτορα. Εκτελέστε τη σύνδεση SSO μία φορά, χειροκίνητα, σε έναν ορατό περιηγητή που ελέγχεται από το Playwright και στη συνέχεια αποθηκεύστε την κατάσταση της συνεδρίας: οι επόμενες εκτελέσεις ξεκινούν από αυτή την κατάσταση.

def manual_sso_login(login_url: str, filepath="session.json"):
    """Ένας άνθρωπος συνδέεται σε έναν ορατό περιηγητή· η συνεδρία αποθηκεύεται."""
    pw = sync_playwright().start()
    browser = pw.chromium.launch(headless=False)
    context = browser.new_context()
    page = context.new_page()
    page.goto(login_url)
    input("Συνδεθείτε στο ανοιγμένο παράθυρο και στη συνέχεια πατήστε Enter...")
    save_session(context, filepath)
    browser.close()
    pw.stop()

Όταν η συνεδρία τελικά λήξει, η ροή εργασίας πρέπει να σταματήσει και να ζητήσει ξανά αυτή την ανθρώπινη σύνδεση. Προσθέστε αυτή την οδηγία στις κατευθυντήριες γραμμές του πράκτορα: αν βρεθεί μπροστά σε σελίδα παρόχου ταυτότητας, σταματά και το αναφέρει αντί να επιχειρήσει οτιδήποτε.

Ανίχνευση Κατάστασης Σύνδεσης

Όλος αυτός ο μηχανισμός βασίζεται σε μια ερώτηση στην οποία πρέπει να μπορείτε να απαντήσετε αξιόπιστα: είμαστε συνδεδεμένοι; Μια ειδική συνάρτηση διασταυρώνει δύο σήματα: πρώτον το τρέχον URL, καθώς μια ανακατεύθυνση στο /login είναι αδιαμφισβήτητη, και δεύτερον την παρουσία ενός στοιχείου που προορίζεται για συνδεδεμένους χρήστες, συνήθως το μενού λογαριασμού. Η πρώτη δοκιμή είναι ακαριαία, η δεύτερη καλύπτει εφαρμογές που εμφανίζουν τη σελίδα σύνδεσης χωρίς να αλλάζουν το URL.

from playwright.sync_api import TimeoutError as PlaywrightTimeoutError

def is_logged_in(page) -> bool:
    """Ελέγχει εάν η συνεδρία είναι ενεργή."""
    # Έλεγχος URL
    if "/login" in page.url or "/signin" in page.url:
        return False

    # Έλεγχος στοιχείου DOM
    try:
        page.wait_for_selector("[data-testid=user-menu]", timeout=3000)
        return True
    except PlaywrightTimeoutError:
        return False

Το except στοχεύει ακριβώς στη λήξη του χρονικού ορίου: ένα απλό except: θα «κατάπινε» επίσης μια διακοπή πληκτρολογίου ή ένα πραγματικό σφάλμα προγραμματισμού, τα οποία θέλετε να αναδυθούν.

Ασφάλεια Διαπιστευτηρίων

"Μην αποθηκεύετε ποτέ κωδικούς πρόσβασης στον πηγαίο κώδικά σας, στα prompts ή στα αρχεία καταγραφής σας."

— Θεμελιώδης κανόνας ασφαλείας

Στην πράξη, αυτός ο κανόνας αναλύεται σε μερικές συνήθειες που δεν κοστίζουν σχεδόν τίποτα μόλις υιοθετηθούν. Τα διαπιστευτήρια ζουν σε μεταβλητές περιβάλλοντος, τροφοδοτούμενα στην ανάπτυξη από ένα αρχείο .env που αποκλείετε αμέσως από τον έλεγχο versions μέσω .gitignore—αυτή η παράλειψη είναι μια κλασική αιτία διαρροής μυστικών σε δημόσια αποθετήρια. Στην παραγωγή, αντικαταστήστε αυτό το αρχείο με έναν διαχειριστή μυστικών, όπως το Vault ή το AWS Secrets Manager, ο οποίος παραδίδει τιμές κατόπιν ζήτησης και ιχνηλατεί την πρόσβαση. Μόνο ο κώδικάς σας τα διαβάζει, ποτέ το μοντέλο. Προγραμματίστε την τακτική περιστροφή κωδικών πρόσβασης και διακριτικών API, ώστε μια παλιά διαρροή να μην ανοίγει πλέον τίποτα. Τέλος, φιλτράρετε τα αρχεία καταγραφής σας ώστε να μην καταγράφουν ποτέ ευαίσθητα δεδομένα εκεί: ένας πράκτορας που καταγράφει πιστά κάθε πλήκτρο αντιγράφει επίσης ό,τι του ζητήθηκε να πληκτρολογήσει.

Βασικά σημεία

  • Το μοντέλο δεν βλέπει ποτέ ένα μυστικό: ο κώδικάς σας εισάγει κωδικό πρόσβασης και κωδικό 2FA με το Playwright
  • Αποθηκεύστε την κατάσταση της συνεδρίας με το storage_state και αντιμετωπίστε αυτό το αρχείο ως μυστικό
  • Το TOTP αυτοματοποιείται στην πλευρά του κώδικα, προορίζεται για λογαριασμό υπηρεσίας με περιορισμένα δικαιώματα
  • Εκτελέστε τη σύνδεση SSO μία φορά χειροκίνητα και στη συνέχεια επαναχρησιμοποιήστε την αποθηκευμένη συνεδρία
  • Ελέγχετε πάντα την κατάσταση σύνδεσης πριν ξεκινήσετε μια ροή εργασίας