OAuth 2.0 για διακομιστές MCP
Σε αυτήν τη σελίδα
Ενημέρωση 2 Νοεμβρίου 2026 — Το Le Chat είναι πλέον το Vibe. Από τις 28 Μαΐου 2026, το Le Chat μετονομάστηκε σε Vibe (παραμένει στο chat.mistral.ai): ένας ενιαίος πράκτορας για εργασία και κώδικα, ο οποίος διατηρεί τις συνομιλίες, τις ρυθμίσεις και τις συνδρομές σας. Η παλιά εμπειρία του Le Chat παραμένει προσβάσιμη στη λειτουργία Chat· στη λειτουργία Work, οι πράκτορες έχουν μετατραπεί σε δεξιότητες (καλούνται με
@), οι μνήμες είναι πλέον η βάση γνώσεων και η βαθιά αναζήτηση αποτελεί τη δεξιότητα Deep Research. Τα πακέτα ονομάζονται πλέον Mistral Free, Pro, Team και Enterprise. Αυτό το μάθημα χρησιμοποιεί την ονομασία Vibe· ορισμένα μενού που περιγράφονται εδώ ενδέχεται να έχουν αλλάξει ονομασία ή θέση. Προσθήκη 3 Νοεμβρίου: Το προηγούμενο παράδειγμα καλούσε τις μεθόδουςrequires_auth,set_oauth_paramsήget_token_from_auth_responseστοMCPClientStreamableHTTP, το οποίο δεν διαθέτει καμία από αυτές τις μεθόδους στοmistralaiSDK 3.7.0· πλέον ακολουθεί το επίσημο παράδειγμαasync_conversation_run_mcp_remote_auth.py, χρησιμοποιώντας τοMCPClientSSE. Πηγή: client-python, MCP examples.
Γιατί το OAuth στο MCP;
Εφόσον ο διακομιστής MCP σας μετατρέπει απλώς νομίσματα ή κάνει ερωτήματα σε μια δημόσια βάση δεδομένων, η ταυτότητα δεν αποτελεί ζήτημα. Γίνεται κρίσιμη τη στιγμή που ο διακομιστής αγγίζει emails, ημερολόγια, αποθετήρια GitHub ή εισιτήρια Linear: δεν λειτουργεί πλέον για τον εαυτό του, αλλά ενεργεί εκ μέρους ενός συγκεκριμένου χρήστη. Ένα στατικό διακριτικό (token) που βρίσκεται σε ένα αρχείο ρυθμίσεων δεν λέει τίποτα για αυτή τη συγκατάθεση. Δεν αναφέρει ποιος εξουσιοδότησε τι, για πόσο χρονικό διάστημα ή μέχρι πού εκτείνονται τα δικαιώματα που παραχωρήθηκαν. Το OAuth 2.0 καλύπτει ακριβώς αυτά τα τρία κενά: ρητή συγκατάθεση, δικαιώματα περιορισμένα από πεδία εφαρμογής (scopes) και ασφαλή ανανέωση.
Θυμηθείτε τα τρία επίπεδα πιστοποίησης που καλύφθηκαν νωρίτερα. Το πρώτο, χωρίς πιστοποίηση, ταιριάζει σε ένα δημόσιο URL χωρίς ευαίσθητα δεδομένα. Το δεύτερο, στατικό διακριτικό, αντιστοιχεί σε ένα κλειδί API που δημιουργείται χειροκίνητα, όπως ένα GitHub Personal Access Token. Το τρίτο, OAuth 2.0, προσθέτει την πλήρη ροή συγκατάθεσης με πεδία εφαρμογής και διακριτικά ανανέωσης. Η μετάβαση από το δεύτερο στο τρίτο επίπεδο δεν αφορά την τεχνική πολυπλοκότητα, αλλά την ευθύνη: μόλις πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν τον διακομιστή σας στα δικά τους δεδομένα, ένα κοινόχρηστο διακριτικό γίνεται τρύπα ασφαλείας.
Πώς λειτουργεί η ροή
Όταν ένας χρήστης συνδέει έναν διακομιστή MCP με OAuth στο Vibe, επτά βήματα αλυσιδωτά εκτελούνται. Αξίζει να τα οπτικοποιήσετε μια για πάντα:
1. Ο χρήστης κάνει κλικ στο "Connect" στο Vibe
↓
2. Το Vibe ανακατευθύνει στη σελίδα εξουσιοδότησης της υπηρεσίας
(π.χ. GitHub, Google, Linear)
↓
3. Ο χρήστης παραχωρεί τα ζητούμενα δικαιώματα (scopes)
↓
4. Η υπηρεσία επιστρέφει έναν κωδικό εξουσιοδότησης στο callback
↓
5. Ο πελάτης ανταλλάσσει τον κωδικό για διακριτικό πρόσβασης + διακριτικό ανανέωσης
↓
6. Το διακριτικό πρόσβασης χρησιμοποιείται για κάθε κλήση MCP
↓
7. Όταν λήξει το διακριτικό πρόσβασης, το διακριτικό ανανέωσης αποκτά ένα νέο
Τρία διαφορετικά διακριτικά κυκλοφορούν σε αυτή τη χορογραφία και συχνά συγχέονται. Ο κωδικός εξουσιοδότησης είναι προσωρινός και μίας χρήσης: ανταλλάσσεται αμέσως για τα πραγματικά διακριτικά. Το διακριτικό πρόσβασης συνοδεύει στη συνέχεια κάθε αίτημα και έχει μικρή διάρκεια ζωής, συνήθως μία ώρα. Το διακριτικό ανανέωσης, τέλος, εξυπηρετεί μόνο την απόκτηση νέου διακριτικού πρόσβασης χωρίς να ζητηθεί εκ νέου συγκατάθεση από τον χρήστη. Αυτή η μικρή διάρκεια ζωής του διακριτικού πρόσβασης αποτελεί δικλείδα ασφαλείας: εάν διαρρεύσει ένα διακριτικό, το παράθυρο εκμετάλλευσής του παραμένει στενό.
Διαμόρφωση OAuth στον πελάτη Python
Το Mistral SDK υποστηρίζει αυτή τη ροή με τη βοηθητική συνάρτηση build_oauth_params και μερικές μεθόδους πελάτη MCP. Προσέξτε την επιλογή του πελάτη σας: στο mistralai SDK 3.7.0, αυτές οι μέθοδοι OAuth υπάρχουν μόνο στον πελάτη SSE, MCPClientSSE, τον οποίο χρησιμοποιεί το επίσημο παράδειγμα του SDK με τον διακομιστή Linear· το MCPClientStreamableHTTP δεν διαθέτει καμία από αυτές.
from mistralai.extra.mcp.auth import build_oauth_params
from mistralai.extra.mcp.sse import MCPClientSSE, SSEServerParams
REDIRECT_URL = "http://localhost:16010/oauth/callback"
SERVER_URL = "https://mcp.linear.app/sse"
mcp_client = MCPClientSSE(sse_params=SSEServerParams(url=SERVER_URL))
async def connect():
global mcp_client
if not await mcp_client.requires_auth():
return mcp_client # Ο διακομιστής είναι ανοιχτός: τίποτα προς υλοποίηση
# 1. Ανακάλυψη των τελικών σημείων OAuth του διακομιστή
# (και δυναμική εγγραφή του πελάτη εάν δεν παρέχεται client_id)
oauth_params = await build_oauth_params(
mcp_client.base_url,
redirect_url=REDIRECT_URL,
)
mcp_client.set_oauth_params(oauth_params=oauth_params)
# 2. Δημιουργία του URL συγκατάθεσης και άνοιγμά του στον περιηγητή
login_url, state = await mcp_client.get_auth_url_and_state(REDIRECT_URL)
print(f"Εξουσιοδότηση πρόσβασης: {login_url}")
# 3. Σύλληψη του callback και στη συνέχεια ανταλλαγή του κωδικού για διακριτικό,
# χρησιμοποιώντας έναν πελάτη που δημιουργήθηκε εκ νέου από τις αποθηκευμένες παραμέτρους OAuth
auth_response = await wait_for_callback() # μικρός τοπικός διακομιστής HTTP
mcp_client = MCPClientSSE(sse_params=SSEServerParams(url=SERVER_URL), oauth_params=oauth_params)
token = await mcp_client.get_token_from_auth_response(
auth_response["url"],
redirect_url=REDIRECT_URL,
state=state,
)
mcp_client.set_auth_token(token)
return mcp_client
Η build_oauth_params κάνει δύο και μόνο δύο πράγματα: διαβάζει τα μεταδεδομένα OAuth που δημοσιεύονται από τον διακομιστή MCP και εγγράφει δυναμικά έναν πελάτη εάν δεν περάσετε ούτε client_id ούτε client_secret. Το υπόλοιπο της ροής εξαρτάται από εσάς—άνοιγμα του URL συγκατάθεσης, συλλογή του callback στη θύρα του redirect_url σας, ανταλλαγή του κωδικού για διακριτικό. Το SDK δεν κρύβει αυτά τα βήματα· σας παρέχει τα εργαλεία για αυτά, και ακριβώς αυτή η ανάλυση σας επιτρέπει να συνδέσετε το callback σε μια web εφαρμογή αντί για ένα απλό script.
Ελάχιστο προνόμιο, εφαρμοσμένο στα πεδία εφαρμογής (scopes)
Τα πεδία εφαρμογής (scopes) ορίζουν τι μπορεί να κάνει ο διακομιστής σας μόλις δοθεί η συγκατάθεση, και η οθόνη συγκατάθεσης τα εμφανίζει στον χρήστη. Ο πειρασμός να ζητήσετε ευρεία δικαιώματα είναι μεγάλος: αποφεύγετε την αναδρομική εργασία εάν προκύψει ανάγκη. Είναι όμως και ο καλύτερος τρόπος για να φοβίσετε έναν προσεκτικό χρήστη και να εκθέσετε περιττά τον λογαριασμό του. Συγκρίνετε:
# Κακό: πάρα πολλά δικαιώματα
scope=["repo", "admin:org", "delete_repo", "user"]
# Καλό: ακριβώς όσα χρειάζονται για τη δημιουργία θεμάτων
scope=["repo:issues", "read:user"]
Ένας διακομιστής που δημιουργεί θέματα (issues) δεν έχει κανέναν λόγο να διαγράφει αποθετήρια ή να διαχειρίζεται τον οργανισμό. Κάθε υπηρεσία δημοσιεύει τη δική της ονοματολογία πεδίων εφαρμογής: συμβουλευτείτε την τεκμηρίωση OAuth της στόχευσης υπηρεσίας αντί να μαντεύετε με αναλογίες.
Αποθήκευση και ανανέωση διακριτικών
Τα διακριτικά που αποκτάτε αξίζουν όσο τα διαπιστευτήρια που αντικαθιστούν και αξίζουν την ίδια φροντίδα. Γράψτε τα σε ένα αφιερωμένο αρχείο με περιορισμένα δικαιώματα συστήματος:
import os
import json
from pathlib import Path
TOKEN_FILE = Path.home() / ".mcp" / "tokens.json"
def save_tokens(service: str, access_token: str, refresh_token: str):
"""Αποθήκευση διακριτικών με ασφάλεια."""
TOKEN_FILE.parent.mkdir(parents=True, exist_ok=True)
tokens = {}
if TOKEN_FILE.exists():
tokens = json.loads(TOKEN_FILE.read_text())
tokens[service] = {
"access_token": access_token,
"refresh_token": refresh_token,
}
TOKEN_FILE.write_text(json.dumps(tokens))
# Περιορισμός δικαιωμάτων αρχείου
os.chmod(TOKEN_FILE, 0o600)
Το chmod σε 0o600 δεν είναι διακοσμητικό: χωρίς αυτό, σε ένα κοινόχρηστο μηχάνημα, οποιοσδήποτε λογαριασμός μπορεί να διαβάσει τα διακριτικά σας. Η ανανέωση, εν τω μεταξύ, ανάγεται σε μια κλήση POST στο token_url της υπηρεσίας με το διακριτικό ανανέωσης στο χέρι. Ο χρήστης δεν βλέπει τίποτα να συμβαίνει, κάτι που αποτελεί ακριβώς τον σκοπό:
import httpx
async def refresh_access_token(
token_url: str,
client_id: str,
client_secret: str,
refresh_token: str,
) -> dict:
"""Ανανέωση του διακριτικού πρόσβασης μέσω του διακριτικού ανανέωσης."""
async with httpx.AsyncClient() as http:
response = await http.post(
token_url,
data={
"grant_type": "refresh_token",
"refresh_token": refresh_token,
"client_id": client_id,
"client_secret": client_secret,
},
)
response.raise_for_status()
return response.json()
Πότε αρκεί ένα απλό διακριτικό
Δεν δικαιολογεί κάθε διακομιστής αυτόν τον μηχανισμό. Για ένα εσωτερικό εργαλείο που χρησιμοποιείται από μια χούφτα προγραμματιστές, ένα κλειδί API που περνά σε μια κεφαλίδα HTTP λειτουργεί μια χαρά, και ο πελάτης MCP το δέχεται απευθείας:
from mistralai.extra.mcp.streamable_http import (
MCPClientStreamableHTTP,
StreamableHTTPServerParams,
)
# Διακομιστής με απλό διακριτικό
mcp_client = MCPClientStreamableHTTP(
params=StreamableHTTPServerParams(
url="https://my-server.com/mcp",
headers={"Authorization": "Bearer my_secret_api_token"},
timeout=60,
)
)
Στην πλευρά του διακομιστή, η επαλήθευση χωράει σε ένα middleware που αναχαιτίζει τις σχετικές διαδρομές πριν φτάσουν στην επιχειρηματική σας λογική:
from fastapi import FastAPI, Request, HTTPException
api = FastAPI()
@api.middleware("http")
async def verify_token(request: Request, call_next):
if request.url.path.startswith("/mcp"):
token = request.headers.get("Authorization", "")
if token != "Bearer my_secret_api_token":
raise HTTPException(status_code=401, detail="Unauthorized")
return await call_next(request)
Τι διαχειρίζεται το Vibe για εσάς
Στο Vibe, οι προτεινόμενοι συνδέσμοι—GitHub, Gmail, Linear—έρχονται με το OAuth ήδη συνδεδεμένο: ο χρήστης κάνει κλικ, δίνει συγκατάθεση και τελειώνει. Για τους προσαρμοσμένους συνδέσμους σας, η διαμόρφωση προσφέρει τις ίδιες τρεις επιλογές που περιγράφηκαν παραπάνω: Χωρίς πιστοποίηση για ένα δημόσιο URL, Διακριτικό εάν επικολλήσετε το κλειδί χειροκίνητα, και OAuth 2.0 για την πλήρη ροή. Μια λεπτομέρεια έχει σημαντικές πρακτικές συνέπειες: το διακριτικό αποθηκεύεται ανά χρήστη, όχι ανά οργανισμό. Σε μια ομάδα Mistral, κάθε μέλος επομένως περνά από τη δική του συγκατάθεση και εργάζεται με τα δικά του διαπιστευτήρια—κάτι που εμποδίζει μια αποχώρηση ή ανάκληση να διακόψει την πρόσβαση για όλους.
Βασικά σημεία
- Το OAuth 2.0 επιτρέπει ρητή συγκατάθεση με περιορισμένα δικαιώματα (scopes)
- Η ροή: εξουσιοδότηση → κωδικός → διακριτικά (πρόσβασης + ανανέωσης)
- Εφαρμόστε την αρχή του ελάχιστου προνομίου στα πεδία εφαρμογής
- Τα διακριτικά πρέπει να αποθηκεύονται με ασφάλεια και να ανανεώνονται αυτόματα
- Για απλές περιπτώσεις, αρκεί ένα στατικό διακριτικό στις κεφαλίδες HTTP
- Στο Vibe, τα διακριτικά αποθηκεύονται ανά χρήστη