Przejdź do głównej treści
Polski— Wybierz język
Menu

Uwierzytelnianie i nagłówki

Lekcja 6 z 12 Zaktualizowano 29 lipca 2026 Programista
Na tej stronie
  1. Udowodnij, kto dzwoni
  2. Parametr authorization
  3. headers i extra_headers
  4. Kompletna konfiguracja produkcyjna
  5. Kluczowe wnioski

Udowodnij, kto dzwoni

DeepWiki i inne publiczne serwery MCP akceptują każdego wywołującego, co jest zgodne z ich przeznaczeniem. Gdy tylko udostępnisz własne narzędzia, sytuacja się zmienia: bez uwierzytelniania każdy, kto odgadnie adres URL, może odpytywać Twój system CRM lub uruchamiać Twoje procesy. xAI udostępnia dwa parametry, aby temu zaradzić – authorization dla tokena dostępu oraz headers lub extra_headers dla wszystkiego innego.

Parametr authorization

Wysyła on token uwierzytelniający do serwera MCP. Konkretne, podany przez Ciebie ciąg znaków jest umieszczany bez zmian w nagłówku HTTP Authorization każdego żądania wysyłanego do tego serwera.

mcp(
    server_url="https://api.example.com/mcp",
    server_label="internal",
    authorization="Bearer sk-your-token-here"
)

Oczekiwany format zależy całkowicie od serwera docelowego, ponieważ authorization akceptuje dowolny ciąg znaków: to serwer MCP go waliduje, a nie xAI. Trzy formy pokrywają prawie wszystkie przypadki, z jakimi się spotkasz.

  • Token Bearer: "Bearer sk-xxxx" – najczęstszy, używany przez większość interfejsów REST API
  • Klucz API: "ApiKey your-key" – niektóre usługi używają niestandardowego prefiksu
  • Uwierzytelnianie podstawowe (Basic auth): "Basic base64(user:password)" – podstawowe uwierzytelnianie zakodowane w base64

Ponieważ ten token towarzyszy każdemu żądaniu, obchodzenie się z nim wymaga ostrożności. Nigdy nie hardkoduj go w swoim kodzie źródłowym: sekret zapisany w pliku wersjonowanym prędzej czy później trafi do repozytorium, logu lub na zrzut ekranu. Zawsze używaj zmiennych środowiskowych. Jeśli serwer na to pozwala, preferuj token o ograniczonym zakresie (scoped token), który otwiera tylko narzędzia, których faktycznie potrzebujesz – jest to serwerowy odpowiednik ograniczenia allowed_tool_names. Zaplanuj również regularną rotację kluczy, zwłaszcza w środowisku produkcyjnym, gdzie wieczny token to token, który w końcu wycieknie.

import os

mcp(
    server_url="https://api.example.com/mcp",
    server_label="internal",
    authorization=f"Bearer {os.getenv('MCP_SERVER_TOKEN')}"
)

headers i extra_headers

Token odpowiada na pytanie „kim jesteś“. Wiele serwerów potrzebuje dodatkowych odpowiedzi: dla jakiej organizacji, w jakim środowisku, z którą wersją API. Informacje te przekazywane są poprzez parametr headers lub extra_headers, w zależności od używanego SDK.

mcp(
    server_url="https://api.example.com/mcp",
    server_label="internal",
    authorization="Bearer sk-token",
    headers={
        "X-Organization-Id": "org-123",
        "X-Project-Id": "proj-456"
    }
)

Najczęstszym przypadkiem są platformy wielodostępne (multi-tenant), gdzie ten sam punkt końcowy obsługuje wielu klientów i polega na nagłówku do kierowania żądania do właściwych danych. Kolejnym przypadkiem jest wersjonowanie API, z nagłówkiem takim jak "X-API-Version": "2024-01", który przypina konkretną wersję i chroni Cię przed zmianami po stronie serwera. Niektóre systemy oczekują również metadanych śledzących – identyfikatora sesji, identyfikatora agenta – aby śledzić pochodzenie wywołań, lub nagłówków limitowania przepustowości, które określają stosowany plan rozliczeniowy.

Nazwa parametru varies w zależności od używanego interfejsu. Natywne SDK xAI używa headers w większości przypadków; Responses API w formacie OpenAI może wymagać extra_headers, aby uniknąć kolizji z nagłówkami, którymi to SDK zarządza automatycznie dla siebie. Zachowanie jest jednak dokładnie takie samo: nagłówki są dodawane do każdego żądania wysyłanego do serwera MCP. Jeśli Twoje żądania wychodzą bez Twoich nagłówków, sprawdź najpierw nazwę tego parametru, zanim zaczniesz szukać problemu gdzie indziej.

Kompletna konfiguracja produkcyjna

Oto jak te parametry łączą się z tymi z poprzednich lekcji w realistycznym przypadku serwera wewnętrznego.

from xai_sdk.tools import mcp
import os

tools = [
    mcp(
        server_url="https://api.monentreprise.com/mcp",
        server_label="internal",
        server_description="Internal tools: CRM, documentation, tickets",
        authorization=f"Bearer {os.getenv('INTERNAL_MCP_TOKEN')}",
        headers={
            "X-Organization-Id": os.getenv("ORG_ID"),
            "X-Environment": "production"
        },
        allowed_tool_names=["search_docs", "get_ticket", "search_contacts"]
    )
]

Ta konfiguracja łączy się z wewnętrznym serwerem MCP przez HTTPS, uwierzytelnia się za pomocą tokena Bearer przechowywanego w zmiennej środowiskowej, wysyła identyfikator organizacji w nagłówku i ogranicza dostęp do trzech operacji odczytu. Zauważ, że każda linia blokuje inny aspekt: szyfrowanie chroni transport, token dowodzi tożsamości, nagłówek definiuje zakres danych, a lista dozwolonych narzędzi ogranicza potencjalne szkody. Żadna z tych warstw nie zastępuje innych.

Kluczowe wnioski

  • authorization wysyła token dostępu do serwera MCP poprzez nagłówek HTTP Authorization
  • Zawsze przechowuj swoje tokeny w zmiennych środowiskowych, nigdy nie hardkoduj ich w kodzie
  • headers / extra_headers dodają dodatkowe nagłówki HTTP do każdego żądania
  • Nagłówki służą do identyfikacji w środowiskach wielodostępnych, wersjonowania API i śledzenia
  • Połącz uwierzytelnianie z ograniczeniem narzędzi, aby osiągnąć maksymalne bezpieczeństwo