Przejdź do głównej treści
Polski— Wybierz język
Menu

Wprowadzenie do przekazywania zadań między wieloma agentami

Lekcja 12 z 18 Zaktualizowano 3 listopada 2026 Programista
Na tej stronie
  1. Dlaczego koordynować wielu agentów?
  2. Jak działają przekazania (handoffs)
  3. Typowa architektura
  4. Tryby wykonania
  5. Zdarzenia wyjściowe
  6. Kluczowe wnioski

Dlaczego koordynować wielu agentów?

Do tej pory pracowałeś z pojedynczymi agentami: jeden agent, jego instrukcje, jego narzędzia. Ten model szybko osiąga swoje granice, gdy zadanie wymaga zróżnicowanych umiejętności. Weźmy na przykład zlecenie badania rynku: musisz wyszukać dane, przeanalizować je liczbowo, a następnie stworzyć czytelny raport. Możesz spróbować powierzyć wszystko jednemu agentowi, ale jego instrukcje będą puchnąć z każdym nowym wymogiem, aż staną się sprzeczną cegłą tekstu, którą model stosuje coraz mniej skutecznie. Mistral API oferuje alternatywę: łańcuchy wyspecjalizowanych agentów, które przekazują sobie pałeczkę.

To właśnie koncepcja handoff (przekazania): jeden agent przekazuje sterowanie rozmową innemu agentowi, lepiej wyposażonemu do wykonania bieżącego podzadania. Sama rozmowa się nie zmienia – zmienia się tylko ręka trzymająca wodze.

Jak działają przekazania (handoffs)

Mechanizm ten dokładnie odzwierciedla to, co robi ludzka organizacja w obliczu złożonego zlecenia. Agent router otrzymuje początkowe zapytanie, niczym telefonistka przyjmująca połączenie. Analizuje żądanie, identyfikuje, który agent specjalista jest najlepiej przygotowany do jego obsługi, a następnie przekazuje mu rozmowę. Specjalista realizuje swoje podzadanie, a jeśli napotka potrzebę wykraczającą poza jego zakres, może przekazać sprawę trzeciemu agentowi. Końcowa odpowiedź wraca do użytkownika, który widzi tylko jednego rozmówcę.

Wynikają z tego cztery korzyści, które wzajemnie się wzmacniają. Po pierwsze, specjalizacja: każdy agent ma ograniczony zakres i precyzyjne instrukcje. Agent wyszukiwania w sieci nie zajmuje się obliczeniami i odwrotnie. Poprawia to jakość odpowiedzi, ponieważ żadna instrukcja nie kłóci się z inną. Po drugie, łatwość utrzymania: zmiana zachowania specjalisty nie wpływa na innych. Możesz wymienić jego model, instrukcje lub narzędzia, nie dotykając reszty systemu. Po trzecie, bezpośrednio wynika z tego skalowalność – dodanie nowej funkcjonalności oznacza stworzenie nowego agenta specjalisty i zarejestrowanie go jako celu przekazania. Router wybierze go następnie, gdy zapytanie będzie odpowiednie. Wreszcie, możliwość śledzenia: każde przekazanie generuje zdarzenie agent.handoff w wynikach, co pozwala zrekonstruować post factum, który agent obsłużył którą część zlecenia, bez konieczności samodzielnego instrumentowania systemu.

Typowa architektura

Użytkownik
    │
    ▼
Agent Router (koordynator)
    ├── Agent Wyszukiwania Sieciowego (web_search)
    ├── Agent Kalkulatora (code_interpreter)
    ├── Agent Pisarza (specyficzne instrukcje)
    └── Agent Dokumentów (document_library)

Router dynamicznie decyduje, do którego agenta przekazać sprawę, w oparciu o zapytanie. Nie jest ograniczony do pojedynczego przekazania: może również koordynować przepływy sekwencyjne, takie jak wyszukiwanie, następnie obliczanie, a potem pisanie, gdzie każdy krok wzbogaca kontekst dla następnego.

Prześledźmy rzeczywiste zlecenie: „Znajdź aktualną stopę procentową EBC i oblicz efekt składany w ciągu 10 lat dla inwestycji 100 tys. euro“. Agent Finansowy, działający jako router, otrzymuje zlecenie i widzi, że zawiera ono dwie odrębne potrzeby. Najpierw przekazuje sprawę Agentowi Wyszukiwania Sieciowego, który pobiera aktualną stopę EBC – dane, których żaden model nie może znać z pamięci. Drugie przekazanie przekazuje sterowanie Agentowi Kalkulatora, który stosuje wzór na procent składany do właśnie znalezionej stopy. Użytkownik otrzymuje pojedynczy wynik, wraz ze źródłami wyszukiwania i szczegółami obliczeń.

Tryby wykonania

Mistral API oferuje dwa tryby dla przekazań (handoffs), a Ty wybierasz je przy uruchamianiu rozmowy. Tryb serwerowy jest domyślny.

response = client.beta.conversations.start(
    agent_id=router_agent.id,
    inputs="Complex query",
    handoff_execution="server"
)

Mistral obsługuje wtedy wszystko automatycznie: przekazywanie, wykonywanie zadań przez agentów i syntezę odpowiedzi. Otrzymujesz tylko wynik końcowy, co jest wygodne i wystarczające, dopóki nie potrzebujesz ingerować w proces między krokami.

response = client.beta.conversations.start(
    agent_id=router_agent.id,
    inputs="Complex query",
    handoff_execution="client"
)

W trybie klienckim otrzymujesz zdarzenia handoff i sam decydujesz, co zrobić na każdym etapie. Wybierz ten tryb, gdy człowiek musi zatwierdzić wrażliwe przekazanie, gdy musisz logować każde przekazanie do celów audytowych lub gdy Twoja logika biznesowa wymaga routingu, którego model nie jest w stanie wywnioskować. Lekcja poświęcona tym dwóm trybom szczegółowo omówi kompromisy.

Zdarzenia wyjściowe

Gdy dochodzi do przekazania, w wynikach pojawiają się trzy typy zdarzeń:

  • agent.handoff — Agent A przekazuje sprawę Agentowi B (zawiera ID obu agentów)
  • tool.execution — Agent B wykonuje swoje narzędzia
  • message.output — Odpowiedź Agenta B
for entry in response.outputs:
    if entry.type == "agent.handoff":
        print(f"Transfer: {entry.previous_agent_id} → {entry.next_agent_id}")
    elif entry.type == "tool.execution":
        print(f"Tool executed: {entry.tool_name}")
    elif entry.type == "message.output":
        print(f"Response: {entry.content}")

Napisz tę pętlę podczas swoich pierwszych testów, nawet zanim system będzie kompletny. System wieloagentowy, który odpowiada poprawnie, ale którego ścieżki nie możesz prześledzić, stanie się niemożliwy do naprawienia w dniu, gdy zacznie odpowiadać błędnie: nie będziesz wiedział, czy router źle skierował sprawę, czy specjalista spisał się słabo, czy może przekazanie zgubiło się po drodze. Trzy dobrze umieszczone instrukcje print uchronią Cię przed tą ślepotą.

Kluczowe wnioski

  • Przekazania (handoffs) pozwalają agentowi przekazać sterowanie innemu wyspecjalizowanemu agentowi
  • Typowa architektura: agent router → agenci specjaliści
  • Tryb serwerowy = w pełni automatyczny; tryb kliencki = ręczna kontrola przekazań
  • Każde przekazanie generuje zdarzenie możliwe do prześledzenia w wynikach
  • Nie ma limitu głębokości łańcuchowania między agentami