Η Διαδικασία 5 Βημάτων
Σε αυτήν τη σελίδα
Ένα σαφές πρωτόκολλο μεταξύ εσάς και του μοντέλου
Η κλήση συναρτήσεων (function calling) της Mistral ακολουθεί μια καλά ορισμένη διαδικασία πέντε βημάτων. Αυτό που καθιστά αυτό το πρωτόκολλο ευανάγνωστο είναι ότι κάθε βήμα έχει έναν μόνο υπεύθυνο: είτε εσείς (ο προγραμματιστής), το μοντέλο ή ο χρήστης. Κανένα βήμα δεν είναι κοινόχρηστο και κανένα δεν είναι ασαφές. Αφιερώστε χρόνο για να απομνημονεύσετε αυτήν την κατανομή εργασίας πριν γράψετε μια μόνο γραμμή κώδικα: τα περισσότερα σφάλματα στην κλήση συναρτήσεων συμβαίνουν όταν ένας προγραμματιστής αναμένει από το μοντέλο να χειριστεί ένα βήμα που αποτελεί στην πραγματικότητα δική του ευθύνη.
Ορίστε τις συναρτήσεις (Προγραμματιστής)
Περιγράφετε κάθε διαθέσιμη συνάρτηση με ένα σχήμα JSON: όνομα, περιγραφή, παράμετροι, τύποι και απαιτούμενα πεδία. Το μοντέλο βλέπει μόνο αυτήν την προδιαγραφή, όχι τον κώδικά σας.
Ο χρήστης κάνει μια ερώτηση (Χρήστης)
Ο χρήστης θέτει την ερώτησή του σε φυσική γλώσσα. Εσείς στέλνετε αυτό το αίτημα στο μοντέλο Mistral μαζί με τη λίστα των διαθέσιμων εργαλείων.
Δημιουργία ορισμάτων (Μοντέλο)
Το μοντέλο αναλύει το αίτημα, επιλέγει την κατάλληλη συνάρτηση και δημιουργεί τα ορίσματα σε μορφή JSON. Δεν εκτελεί τη συνάρτηση· απλώς σας λέει τι να καλέσετε και με ποιες παραμέτρους.
Εκτέλεση της συνάρτησης (Προγραμματιστής)
Ο κώδικάς σας εξάγει το όνομα της συνάρτησης και τα ορίσματα από την απάντηση του μοντέλου, εκτελεί την αντίστοιχη συνάρτηση και ανακτά το αποτέλεσμα.
Δημιουργία της τελικής απάντησης (Μοντέλο)
Στέλνετε το αποτέλεσμα της συνάρτησης πίσω στο μοντέλο. Αυτό ενσωματώνει το αποτέλεσμα στο πλαίσιο της συνομιλίας και διατυπώνει μια φυσική απάντηση για τον χρήστη.
Η ροή λεπτομερώς
Αυτά τα πέντε βήματα αντιστοιχούν άμεσα σε κώδικα. Ας τα εξετάσουμε χρησιμοποιώντας ένα ενιαίο, σκόπιμα ελάχιστο παράδειγμα: ένας χρήστης θέλει να γνωρίζει την κατάσταση της πληρωμής T1001. Θα χρησιμοποιήσουμε αυτό το ίδιο παράδειγμα ως κοινό νήμα μέχρι το τέλος της ενότητας «Υλοποίηση σε Python», οπότε εξοικειωθείτε τώρα με τα αναγνωριστικά του.
Βήμα 1: Εσείς ορίζετε τα εργαλεία
tools = [
{
"type": "function",
"function": {
"name": "get_payment_status",
"description": "Retrieves the status of a payment given its transaction ID",
"parameters": {
"type": "object",
"properties": {
"transaction_id": {
"type": "string",
"description": "The unique transaction identifier (e.g., T1001)"
}
},
"required": ["transaction_id"]
}
}
}
]
Τίποτα εδώ δεν είναι εκτελέσιμος κώδικας: είναι μια περιγραφή. Το μοντέλο μαθαίνει ότι υπάρχει μια συνάρτηση με το όνομα get_payment_status, τι κάνει και ότι απαιτεί ένα transaction_id τύπου string. Δεν μαθαίνει ποτέ πώς υλοποιείται η συνάρτηση.
Βήμα 2: Ο χρήστης κάνει την ερώτησή του
messages = [
{"role": "user", "content": "What is the status of payment T1001?"}
]
Βήμα 3: Το μοντέλο δημιουργεί τα ορίσματα
from mistralai.client import Mistral
client = Mistral(api_key="your-api-key")
response = client.chat.complete(
model="mistral-large-latest",
messages=messages,
tools=tools
)
# The model returns a tool_call:
# function.name = "get_payment_status"
# function.arguments = '{"transaction_id": "T1001"}'
Το μοντέλο εξήγαγε το “T1001” από την πρόταση και το τοποθέτησε στο σωστό πεδίο. Σημειώστε ότι τα arguments φτάνουν ως string, όχι ως λεξικό: θα χειριστείτε αυτήν τη λεπτομέρεια στο επόμενο βήμα.
Βήμα 4: Εσείς εκτελείτε τη συνάρτηση
import json
tool_call = response.choices[0].message.tool_calls[0]
args = json.loads(tool_call.function.arguments)
result = get_payment_status(**args)
# → {"status": "paid", "date": "2026-03-15"}
Βήμα 5: Το μοντέλο διατυπώνει την απάντηση
messages.append(response.choices[0].message)
messages.append({
"role": "tool",
"name": "get_payment_status",
"content": json.dumps(result),
"tool_call_id": tool_call.id
})
final = client.chat.complete(
model="mistral-large-latest",
messages=messages,
tools=tools
)
print(final.choices[0].message.content)
# → "Payment T1001 was made on March 15, 2026."
Δύο μηνύματα προστίθενται στο ιστορικό, ποτέ μόνο ένα: το μήνυμα του βοηθού που μεταφέρει το αίτημα κλήσης, ακολουθούμενο από το μήνυμα που μεταφέρει το αποτέλεσμα. Το tool_call_id συνδέει τα δύο. Αν παραλείψετε έστω και ένα από αυτά, το API θα απορρίψει το αίτημα ή το μοντέλο θα απαντήσει εκτός θέματος.
Πρότυπα ροής
Ανάλογα με την πολυπλοκότητα του αιτήματος, αυτή η ροή μπορεί να λάβει διαφορετικές μορφές. Η απλούστερη περίπτωση είναι όταν δεν εμπλέκεται καμία συνάρτηση: ο χρήστης κάνει μια γενική ερώτηση—«Τι μπορείτε να κάνετε;»—και το μοντέλο απαντά απευθείας χωρίς να αγγίξει ποτέ τα εργαλεία. Ακολουθεί η απλή κλήση που μόλις εξετάσαμε: μία συνάρτηση, ένα αποτέλεσμα, μία απάντηση.
Οι επόμενες δύο μορφές είναι πιο ενδιαφέρουσες. Σε μια ακολουθιακή αλυσίδα, το μοντέλο καλεί μια πρώτη συνάρτηση, διαβάζει το αποτέλεσμα και το χρησιμοποιεί για να αποφασίσει για μια δεύτερη κλήση—τυπικά ανακτώντας ένα αναγνωριστικό πελάτη πριν ζητήσει τα τιμολόγιά του. Σε μια παράλληλη κλήση, ζητά την εκτέλεση πολλαπλών συναρτήσεων ταυτόχρονα, επειδή καμία δεν εξαρτάται από την άλλη. Θα αφιερώσουμε ολόκληρα μαθήματα σε αυτά τα δύο πρότυπα· προς το παρόν, θυμηθείτε ότι και τα δύο βασίζονται ακριβώς στα πέντε βήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω, απλώς επαναλαμβανόμενα.
Βασικά σημεία
- Η κλήση συναρτήσεων ακολουθεί μια διαδικασία 5 βημάτων με σαφείς ευθύνες
- Το μοντέλο δεν μπορεί ποτέ να εκτελέσει απευθείας μια συνάρτηση—δημιουργεί μόνο ορίσματα
- Ο κώδικάς σας είναι ο διαχειριστής πρόσβασης: αποφασίζει εάν θα εκτελέσει ή όχι τη συνάρτηση
- Το αποτέλεσμα της συνάρτησης στέλνεται πίσω στο μοντέλο ώστε να μπορεί να διατυπώσει μια φυσική απάντηση
- Η ροή μπορεί να είναι απλή (μία κλήση) ή πολύπλοκη (ακολουθιακή, παράλληλη)