MCP-servertypes: STDIO, SSE en OAuth
Op deze pagina
Bijgewerkt op 2 november 2026 — Le Chat is nu Vibe. Sinds 28 mei 2026 is Le Chat omgedoopt tot Vibe (nog steeds op chat.mistral.ai): één agent voor werk en code, die uw gesprekken, instellingen en abonnementen overneemt. De legacy-ervaring van Le Chat blijft toegankelijk in de modus Chat; in de modus Work zijn agents vaardigheden geworden (aangeroepen met
@), zijn herinneringen de kennisbank geworden en is diep zoeken de vaardigheid Deep Research geworden. De abonnementen heten nu Mistral Free, Pro, Team en Enterprise. Deze les gebruikt de naam Vibe; sommige hier beschreven menu’s kunnen van naam of locatie zijn veranderd.
Twee transportmodi, twee architecturen
Een MCP-server communiceert op twee fundamenteel verschillende manieren met zijn client, afhankelijk van de vraag of deze op dezelfde machine draait of op een externe host. Dit onderscheid is geen implementatiedetail: het bepaalt wie uw server kan gebruiken, hoe u deze implementeert en tot welke gegevens hij toegang heeft. Als u deze keuze vroeg maakt, bespaart u uzelf het herschrijven van uw project halverwege.
STDIO: de server die op uw machine leeft
STDIO (Standard Input/Output) is het lokale transport. De MCP-server draait op dezelfde machine als de client en de communicatie verloopt via de standaardstreams van het besturingssysteem: stdin en stdout. Het mechanisme is direct: de client start het serverproces, verzendt verzoeken via stdin, leest antwoorden van stdout en beëindigt het proces wanneer het gesprek eindigt. Geen poorten, geen URL’s, geen certificaten.
Dit transport is de natuurlijke keuze wanneer een tool de lokale omgeving moet aanraken. Een server die uw bestanden leest, git aanroept, Docker aanstuurt of een SQLite-database op uw schijf inspecteert, is alleen zinvol in STDIO-modus. Het is ook de voorkeursmodus voor integraties in editors zoals VS Code of Cursor, en de voor de hand liggende metgezel voor de ontwikkelingsfase, waarin u uw server elke dertig seconden opnieuw wilt opstarten.
from mcp import StdioServerParameters
server_params = StdioServerParameters(
command="python",
args=["my_mcp_server.py"],
env=None, # Optionele omgevingsvariabelen
)
De afweging is strikt: server en client moeten samen bestaan. U kunt een STDIO-server niet verbinden met Mistral Vibe, aangezien Vibe draait op de infrastructuur van Mistral en geen manier heeft om een proces op uw machine te starten.
SSE en Streamable HTTP: externe servers
Om verder te gaan dan de lokale machine, gebruikt MCP HTTP. Twee varianten hebben elkaar opgevolgd en het helpt om te weten naar welke u kijkt bij het lezen van bestaande code.
SSE (Server-Sent Events) was het eerste externe transport van het protocol. Het stelde de server in staat events naar de client te streamen, die op zijn beurt aparte POST-verzoeken moest doen om terug te communiceren met de server. De structurele fout: het vereiste een persistente verbinding tussen de twee, wat hosting zonder server (serverless) en schaalbaarheid compliceerde. Het is nu verouderd; de Mistral SDK biedt nog steeds MCPClientSSE voor bestaande /sse-endpoints, maar nieuwe servers moeten niet langer op deze basis worden gebouwd.
Streamable HTTP heeft het vervangen als het standaard externe transport. Het verwijdert de vereiste voor een persistente verbinding: de client verzendt standaard HTTP-verzoeken en de server antwoordt via streaming of in één blok, naar gelang de behoefte. In de praktijk stelt uw externe server een /mcp-endpoint bloot waarmee de client verbinding maakt.
from mistralai.extra.mcp.streamable_http import (
MCPClientStreamableHTTP,
StreamableHTTPServerParams,
)
# Verbinden met een externe MCP-server
server_url = "https://my-server.example.com/mcp"
mcp_client = MCPClientStreamableHTTP(
params=StreamableHTTPServerParams(url=server_url, timeout=100)
)
Drie niveaus van authenticatie
Transport vertelt u waar de server zich bevindt; authenticatie vertelt u wie hem mag aanroepen. Dit zijn onafhankelijke vragen en het protocol ondersteunt drie antwoorden.
De eenvoudigste is geen authenticatie: iedereen die de URL kent, kan uw tools gebruiken. Deze keuze is alleen verdedigbaar voor openbare tools zonder gevoelige gegevens, zoals een eenheidsomzetter, een webscraper of een rekenmachine.
Daarna komt het token, of API-sleutel. U genereert een token met specifieke rechten en geeft dit door aan de client, die het in zijn verzoeken opneemt. GitHub illustreert dit model goed: u maakt een Personal Access Token aan door alleen de scopes aan te vinken die uw agent daadwerkelijk nodig heeft, en niets meer.
Het derde niveau is OAuth 2.0, de volledige flow met een toestemmingsscherm. De gebruiker geeft de applicatie expliciet toestemming om namens zijn account te handelen en de server ontvangt een token dat aan die persoon gekoppeld is. Dit is wat Gmail, Linear of Google Calendar doen wanneer u ze in Vibe verbindt, en het is het enige aanvaardbare model zodra een server persoonlijke gegevens voor meerdere gebruikers verwerkt.
| Criterium | STDIO (Lokaal) | SSE / Streamable HTTP (Extern) | OAuth (Extern + Auth) |
|---|---|---|---|
| Transport | stdin / stdout | HTTP (optioneel streaming) | HTTP + OAuth 2.0-flow |
| Locatie | Dezelfde machine | Externe server | Externe server |
| Authenticatie | Geen (zelfde machine) | Geen of token | Volledig OAuth 2.0 |
| Compatibele clients | IDE’s, lokale SDK’s | Alle (Vibe, SDK’s, IDE’s) | Alle (Vibe, SDK’s, IDE’s) |
| Use cases | Lokale bestanden, CLI, dev | Publieke API’s, scraping | GitHub, Gmail, Linear |
| Persistente verbinding | Ja (actief proces) | Nee (Streamable HTTP) | Nee (Streamable HTTP) |
Hoe in de praktijk te beslissen
De beslissing komt neer op twee vragen die achtereenvolgens worden gesteld. Draait de server op dezelfde machine als de client? Zo ja, kies dan voor STDIO. Zo nee, kies dan voor Streamable HTTP, met of zonder authenticatie, afhankelijk van de gevoeligheid van de behandelde gegevens.
Houd rekening met de beperking aan de clientzijde: Mistral Vibe en gehoste chatbots in het algemeen consumeren alleen externe servers. Een IDE zoals VS Code of Cursor accepteert echter beide modi; vandaar de comfortabele gewoonte om in STDIO te ontwikkelen en over te schakelen op HTTP wanneer het tijd is om de server te delen.
Belangrijkste punten
- STDIO = lokale server, dezelfde machine, perfect voor ontwikkeling
- Streamable HTTP = externe server, huidige standaard, vervangt SSE
- Drie auth-niveaus: geen, token, OAuth 2.0
- Mistral Vibe ondersteunt alleen externe servers
- Uw transportkeuze hangt af van uw implementatiearchitectuur