Przejdź do głównej treści
Polski— Wybierz język
Menu

Kontrolowanie katalogu roboczego

Lekcja 15 z 16 Zaktualizowano 2 listopada 2026 Programista
Na tej stronie
  1. Katalog uruchomienia definiuje projekt
  2. Praca w innym miejscu bez przemieszczania się
  3. Organizacja pracy z wieloma projektami
  4. Zaufane foldery
  5. Odwoływanie się do plików i zmiana katalogów w trakcie sesji
  6. Kluczowe wnioski

Aktualizacja lekcji z 2 listopada 2026 r.: Przykłady nie ustawiają już active_model = "devstral-2" (Devstral został usunięty z API). Bez tego klucza projekt używa modelu zdefiniowanego w Twojej konfiguracji użytkownika. Przypomnienie: plik .vibe/config.toml projektu ładuje się tylko w zaufanym folderze. Źródło: Konfiguracja.

Aktualizacja z 2 listopada 2026 r. — Devstral. Devstral 2 (devstral-2512) osiągnął koniec wsparcia (EOL) 31 lipca 2026 r., a Devstral Small 2 – 31 marca 2026 r.: wywołania tych modeli nie są już gwarantowane. Oficjalna tabela modeli przekierowuje je do Mistral Medium 3.5, który sam jest przestarzały na rzecz Mistral Large 4. Codestral (codestral-2508) pozostaje ogólnodostępny do uzupełniania kodu. Sprawdź tabelę modeli, aby zobaczyć, gdzie wskazują aliasy -latest, przed ponownym użyciem tych przykładów.

Katalog uruchomienia definiuje projekt

Gdy uruchamiasz vibe, agent przyjmuje bieżący katalog jako swój katalog roboczy. Ten wybór ma znaczenie: determinuje cały kontekst projektu, ponieważ Vibe skanuje drzewo katalogów, odczytuje pliki konfiguracyjne i wnioskuję o typie projektu na podstawie tej lokalizacji.

cd /home/user/projects/my-api
vibe
# → Vibe analizuje projekt my-api

Uruchomienie Vibe z katalogu domowego zamiast z repozytorium da Ci agenta, który nie rozumie Twojego kodu – nie dlatego, że nie potrafi, ale dlatego, że szuka w złym miejscu. W praktyce cd jest częścią polecenia.

Praca w innym miejscu bez przemieszczania się

Czasami cd nie jest możliwe lub wygodne. Opcja --workdir jawnie wskazuje katalog docelowy:

vibe --workdir /home/user/projects/my-api

Zachowanie jest ściśle identyczne jak w przypadku uruchomienia z tego folderu: skanowanie projektu, rozwiązywanie ścieżek plików i polecenia powłoki używają tego katalogu jako bazy. Opcja ta przydaje się w skryptach automatyzujących, gdzie nie kontrolujesz bieżącego katalogu, podczas pracy z wieloma projektami bez przełączania terminali oraz w potokach CI/CD, aby wskazać świeżo sklonowane repozytorium. Przypadek użycia ze skryptem jest najbardziej ilustracyjny, pozwalając przetwarzać szereg projektów w pętli:

# W skrypcie
for project in api frontend worker; do
  vibe --workdir "/projects/$project" \
       --prompt "Sprawdź podatności npm" \
       --output json > "audit-$project.json"
done

Organizacja pracy z wieloma projektami

W trybie interaktywnym najczystszym podejściem jest jeden terminal – lub panel tmux, czy sesja screen – na projekt:

# Terminal 1: Backend API
cd /projects/api-backend
vibe

# Terminal 2: Frontend
cd /projects/frontend-react
vibe

# Terminal 3: Infrastruktura
cd /projects/infra-terraform
vibe

Każda instancja ma wtedy własny kontekst, sesję i historię, co zapobiega mieszaniu logiki Terraform z logiką React.

To rozdzielenie sięga aż do konfiguracji. Umieszczenie pliku .vibe/config.toml w każdym projekcie dostosowuje zachowanie agenta do konkretnego kodu. Dla API w Pythonie:

# Projekt API w Pythonie
# /projects/api-backend/.vibe/config.toml
cat > .vibe/config.toml << 'EOF'
system_prompt_id = "python_expert"

[tools.bash]
permission = "ask"
EOF

A dla frontendu React, dodając serwer MCP:

# Projekt Frontend React
# /projects/frontend-react/.vibe/config.toml
cat > .vibe/config.toml << 'EOF'
system_prompt_id = "react_expert"

[[mcp_servers]]
name = "fetch"
transport = "stdio"
command = "uvx"
args = ["mcp-server-fetch"]
EOF

Zasada pierwszeństwa jest prosta do zapamiętania: konfiguracja projektu (./.vibe/config.toml) nadpisuje konfigurację globalną (~/.vibe/config.toml). Każde repozytorium może więc wymuszać własny model, monit systemowy i serwery MCP, nie wymagając od Ciebie żadnych zmian podczas przełączania się między nimi.

Zaufane foldery

Katalog roboczy determinuje również, co Vibe może robić bez pytania Cię o zgodę. System zaufanych folderów opiera się na pliku ~/.vibe/trusted_folders.toml, który wymienia lokalizacje, gdzie pewne automatyczne działania – w szczególności automatyczne zatwierdzanie – są dozwolone.

# ~/.vibe/trusted_folders.toml
trusted = [
  "/home/user/projects/my-api",
  "/home/user/projects/frontend",
]

Jeśli włączysz automatyczne zatwierdzanie w katalogu, którego nie ma na tej liście, Vibe ostrzeże Cię, że nie jest on uważany za zaufany. To dokładnie taki mechanizm ochronny, jakiego potrzebujesz, klonując nieznane repozytorium, aby pomóc koledze.

Odwoływanie się do plików i zmiana katalogów w trakcie sesji

W Twoich rozmowach @ akceptuje zarówno ścieżki względne do katalogu roboczego, jak i ścieżki bezwzględne, z autouzupełnianiem działającym w obu przypadkach.

# Ścieżka względna (zalecana)
Wyjaśnij kod w @src/api/routes.ts

# Ścieżka bezwzględna
Wyjaśnij kod w @/home/user/projects/my-api/src/api/routes.ts

Preferuj ścieżki względne: czyta się je lepiej i pozostają ważne niezależnie od użytkownika czy maszyny, co ma znaczenie przy udostępnianiu monitu koledze.

Na koniec, nic nie stoi na przeszkodzie, aby nawigować gdzie indziej podczas sesji, używając polecenia powłoki:

!cd /other/project && ls

Jednak miej świadomość konsekwencji: kontekst projektu z początkowego skanowania pozostaje powiązany z katalogiem uruchomienia, a Vibe nie skanuje automatycznie nowego folderu. Agent zobaczy wymienione pliki, ale nadal będzie rozumował w oparciu o oryginalną architekturę projektu. Aby dokonać prawdziwej zmiany kontekstu, otwórz nową sesję.

Kluczowe wnioski

  • Vibe używa bieżącego katalogu jako kontekstu projektu podczas uruchamiania
  • --workdir pozwala określić katalog bez konieczności przechodzenia do niego
  • Jeden terminal na projekt to najczystsze podejście do pracy z wieloma projektami
  • Plik .vibe/config.toml dla każdego projektu dostosowuje zachowanie do każdej bazy kodu
  • System zaufanych folderów zabezpiecza automatyczne zatwierdzanie dla każdego katalogu z osobna
  • Ścieżki względne z @ są zalecane ze względu na czytelność