Klucz API i zmienne środowiskowe
Na tej stronie
Lekcja zaktualizowana 2 listopada 2026 r. na podstawie artykułu API keys and profiles: klucz wprowadzony podczas instalacji trafia do systemowego menedżera haseł (plik
~/.vibe/.envstanowi tylko rozwiązanie zapasowe), domyślnie oferowane jest logowanie przez przeglądarkę, a polecenia/statuslub/whoamiwskazują użyte źródło. Źródło: API keys and profiles.
Uzyskanie klucza API Mistral
Aby korzystać z Vibe, potrzebujesz klucza API Mistral. Klucz ten uwierzytelnia Twoje żądania i umożliwia Vibe komunikację z modelami Mistral. Bez niego narzędzie zainstaluje się i uruchomi, ale generowanie treści będzie niemożliwe. Klucz tworzysz w konsoli Mistral w sześciu krokach:
- Przejdź do console.mistral.ai
- Utwórz konto lub zaloguj się
- Przejdź do sekcji API Keys
- Kliknij Create new key
- Nadaj mu opisową nazwę (np. „vibe-cli-dev“)
- Natychmiast skopiuj klucz – nie zostanie wyświetlony ponownie
Ostatni punkt to nie formalność: klucz jest widoczny tylko raz. Jeśli zamkniesz kartę zbyt wcześnie, będziesz musiał wygenerować nowy. Klucz ma format sk-xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx i musi pozostać tajny. Każdy, kto go posiada, może wykorzystać Twój limit API, a co za tym idzie – Twój budżet.
Trzy metody konfiguracji
Vibe akceptuje trzy sposoby podania tego klucza. Twój wybór zależy wyłącznie od kontekstu pracy.
Metoda 1: Konfiguracja interaktywna
Jest to metoda domyślna przy pierwszym uruchomieniu i najprostsza dla osobistej stacji roboczej. Vibe pyta bezpośrednio o klucz i zapisuje go:
vibe
# → "Please enter your Mistral API key:"
# Wklej swój klucz i naciśnij Enter
Klucz jest przechowywany w systemowym menedżerze haseł (macOS Keychain, Windows Credential Manager…). Jeśli menedżer haseł jest niedostępny, Vibe korzysta z pliku zapasowego ~/.vibe/.env, który jest czytelny tylko dla Ciebie. Pamiętaj, że przy pierwszym uruchomieniu zalogowanie się przez przeglądarkę za pomocą konta Mistral często całkowicie eliminuje konieczność podawania klucza. Aby sprawdzić, z którego źródła Vibe faktycznie korzysta, wpisz /status lub /whoami podczas sesji.
# Jeśli klucz znajduje się w pliku .env (brak dostępnego menedżera haseł)
cat ~/.vibe/.env
# MISTRAL_API_KEY=...
Metoda 2: Zmienna środowiskowa
Gdy tylko opuścisz środowisko osobistej stacji roboczej – na przykład w potoku CI/CD, zautomatyzowanym skrypcie lub na współdzielonym serwerze – zmienna środowiskowa staje się preferowanym rozwiązaniem, ponieważ nie zapisuje niczego na dysku:
export MISTRAL_API_KEY="sk-your-key-here"
Aby ustawienie było trwałe na Twojej maszynie, dodaj tę linię do pliku konfiguracyjnego powłoki:
# W ~/.bashrc, ~/.zshrc lub ~/.profile
export MISTRAL_API_KEY="sk-your-key-here"
Zmienna środowiskowa ma priorytet nad plikiem .env. Umożliwia to bardzo praktyczny wzorzec użytkowania: tymczasowe przełączanie kluczy bez wprowadzania trwałych zmian. Możesz pracować z kluczem deweloperskim, a następnie poprzedzić pojedyncze polecenie innym kluczem dla operacji wymagających szczególnych uprawnień:
# Klucz deweloperski
export MISTRAL_API_KEY="sk-dev-xxxx"
vibe "Analyze this code"
# Klucz produkcyjny (tymczasowy)
MISTRAL_API_KEY="sk-prod-yyyy" vibe "Deploy migrations"
Metoda 3: Plik config.toml
Na koniec możesz odwołać się do zmiennej środowiskowej w pliku konfiguracyjnym TOML narzędzia Vibe:
# ~/.vibe/config.toml
api_key_env_var = "MISTRAL_API_KEY"
Pamiętaj, że ten parametr nie zawiera samego klucza, a jedynie nazwę zmiennej do odczytania. Ta pośredniość ma sens podczas pracy z wieloma dostawcami, z których każdy ma swoją własną zmienną: api_key_env_var informuje Vibe, której zmiennej użyć jako domyślnego klucza.
Kolejność priorytetów
Gdy skonfigurowano jednocześnie kilka metod, Vibe stosuje następującą kolejność:
- Zmienna środowiskowa
MISTRAL_API_KEY(jeśli zdefiniowana w powłoce) - Plik
.envw lokalizacji~/.vibe/.env - Systemowy menedżer haseł, gdzie kreator konfiguracji zapisuje klucz
W przypadku niestandardowego dostawcy parametr api_key_env_var w pliku config.toml po prostu wskazuje zmienną do odczytania, zgodnie z tą samą kolejnością.
Zapamiętaj pierwszą zasadę: jeśli żądanie nie przejdzie uwierzytelnienia, mimo że plik .env zawiera poprawny klucz, najpierw sprawdź, czy w powłoce nie zalega stara zmienna, która go nadpisuje.
Bezpieczeństwo klucza API
Pierwszą zasadą jest nigdy nie commitować klucza do repozytorium Git. Dodaj .env do pliku .gitignore, zanim w ogóle utworzysz ten plik. Sekret wysłany do publicznego repozytorium uznaje się za skompromitowany, nawet jeśli później usuniesz commit. Z tego samego powodu nie udostępniaj klucza w postaci zwykłego tekstu w wiadomościach czy dokumentach. Jeśli podejrzewasz wyciek, natychmiast wygeneruj nowy klucz.
Organizacyjnie stosuj oddzielne klucze dla środowisk deweloperskich i produkcyjnych. Jeśli jeden z nich wycieknie, możesz go unieważnić bez przerywania działania drugiego. Na koniec ustaw limity wydatków w konsoli Mistral. To najskuteczniejsza siatka bezpieczeństwa przed zapętlonym skryptem lub ujawnionym kluczem: rozliczenia zostaną automatycznie wstrzymane.
Weryfikacja działania klucza
Po konfiguracji nie zakładaj niczego z góry. Przetestuj konfigurację minimalnym żądaniem:
vibe "Say hello"
Jeśli klucz jest poprawny, Vibe odpowie normalnie. Jeśli jest nieważny lub wygasł, otrzymasz wyraźny błąd uwierzytelnienia, co zaoszczędzi Ci szukania przyczyny w instalacji.
Jeśli skonfigurujesz dodatkowych dostawców, takich jak OpenRouter, każdy z nich będzie potrzebował własnej zmiennej. Obie mogą współistnieć bez problemu:
export MISTRAL_API_KEY="sk-mistral-xxxx"
export OPENROUTER_API_KEY="sk-or-xxxx"
Szczegółowo omówimy konfigurację dostawców zewnętrznych w dedykowanej lekcji.
Kluczowe wnioski
- Uzyskaj klucz API Mistral na stronie console.mistral.ai
- Trzy metody konfiguracji: konfiguracja interaktywna, zmienna środowiskowa, plik config.toml
- Zmienna środowiskowa ma priorytet nad plikiem .env
- Nigdy nie commituj klucza do Gita
- Ustaw limity wydatków w konsoli Mistral