Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Ελληνικά— Επιλέξτε γλώσσα
Μενού

Υποπράκτορες: Ανάθεση Εξειδικευμένων Εργασιών

Μάθημα 5 / 14 Ενημερώθηκε 2 Νοεμβρίου 2026 Προχωρημένος
Σε αυτήν τη σελίδα
  1. Η Αρχή της Ανάθεσης
  2. Διαμόρφωση Υποπράκτορα
  3. Συγκεκριμένες Περιπτώσεις Χρήσης
  4. Σχεδιασμός ενός Καλού Υποπράκτορα
  5. Κανόνες που Ορίζει το Vibe
  6. Βασικά σημεία

Μάθημα ενημερώθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2026. Τα αρχεία πρακτόρων παραδείγματος χρησιμοποιούν πλέον κλειδιά που τεκμηριώνονται από το Vibe: instructions (όχι system_prompt), active_model (όχι model), μπλοκ [tools.<tool>] για εγκρίσεις (το κλειδί auto_approve δεν υπάρχει σε αρχείο πράκτορα) και πραγματικά ονόματα εργαλείων (edit, όχι edit_file· κανένα εργαλείο list_dir). Υπενθύμιση από το Μάθημα 3: το safety είναι οπτικός δείκτης, όχι άδεια. Πηγή: Αναφορά διαμόρφωσης.

Η Αρχή της Ανάθεσης

Σε πολύπλοκα έργα, ορισμένες εργασίες είναι ανεξάρτητες η μία από την άλλη: η ανάλυση της ασφάλειας ενός αρχείου ενώ μια άλλη διαδικασία παράγει δοκιμές. Αντί να διαχειρίζεστε τα πάντα διαδοχικά, το Mistral Vibe σάς επιτρέπει να αναθέτετε εργασίες σε υποπράκτορες. Ένας υποπράκτορας είναι ένας πράκτορας που εκτελείται ανεξάρτητα, ολοκληρώνει την αποστολή του και επιστρέφει ένα αποτέλεσμα κειμένου στον κύριο πράκτορα. Δεν μπορεί να θέσει ερωτήσεις στον χρήστη: πρέπει να είναι πλήρως αυτόνομος.

Αυτός ο περιορισμός είναι το κλειδί για όλα όσα ακολουθούν και αξίζει λεπτομερή ανάλυση. Ένας υποπράκτορας εκτελείται στο δικό του πλαίσιο, χωρίς πρόσβαση στην τρέχουσα συνομιλία· δεν γνωρίζει τίποτα από όσα εξηγήσατε στον κύριο πράκτορα πριν από πέντε λεπτά. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το ask_user_question και πρέπει να διαχειρίζεται μόνος του την ασάφεια. Επιστρέφει κείμενο που ο κύριος πράκτορας ενσωματώνει στη συνέχεια στην απάντησή του. Επειδή είναι αποκομμένος από την ανταλλαγή, έχει νόημα μόνο όταν σχεδιάζεται για μια συγκεκριμένη, καλά ορισμένη εργασία.

Διαμόρφωση Υποπράκτορα

Για να μετατρέψετε έναν πράκτορα σε υποπράκτορα, προσθέστε το πεδίο agent_type = "subagent" στο αρχείο .toml. Η υπόλοιπη διαμόρφωση ακολουθεί τους συνήθεις κανόνες για τους προσαρμοσμένους πράκτορες.

# ~/.vibe/agents/test-generator.toml
display_name = "Test Generator"
description = "Generates unit tests for given functions."
agent_type = "subagent"
safety = "neutral"
active_model = "codestral"  # alias declared in config.toml (Lesson 2)

instructions = """
You receive source code. Generate comprehensive unit tests:
- Nominal case tests
- Edge case tests (null, undefined, empty strings)
- Expected error tests
Framework: Use the project's test framework (Jest, Vitest, Pytest...).
Return only the test code, ready to copy.
"""

enabled_tools = [
  "read_file",
  "grep",
]

Παρατηρήστε την απουσία του ask_user_question στα εργαλεία: αυτό δεν είναι παράλειψη. Ένας υποπράκτορας δεν μπορεί να ζητήσει διευκρινίσεις και η προτροπή συστήματος αντισταθμίζει αυτή την αδυναμία καθορίζοντας εκ των προτέρων το πλαίσιο δοκιμών που θα χρησιμοποιηθεί και την ακριβή μορφή απόκρισης.

Συγκεκριμένες Περιπτώσεις Χρήσης

Το πρώτο όφελος είναι η παράλληλη εργασία. Ο κύριος πράκτορας μπορεί να αναθέσει ταυτόχρονα πολλαπλές εργασίες σε διαφορετικούς υποπράκτορες, οι οποίοι εργάζονται ο καθένας ξεχωριστά πριν επιστρέψουν το αποτέλεσμά τους.

Main Agent
├── Subagent "test-generator" → generates tests
├── Subagent "doc-writer" → generates documentation
└── Subagent "security-checker" → analyzes vulnerabilities

Το δεύτερο όφελος αφορά εξαιρετικά εξειδικευμένες εργασίες. Ορισμένες απαιτούν μια προτροπή συστήματος ριζικά διαφορετική από εκείνη του κύριου πράκτορα· αντί να φορτώνετε έναν μόνο πράκτορα με αντιφατικές οδηγίες, κάνετε ανάθεση. Ο βελτιστοποιητής SQL παρακάτω είναι ένα καλό παράδειγμα: η προτροπή του μιλά μόνο για ευρετήρια, σχέδια εκτέλεσης και ερωτήματα N+1, κάτι που θα ήταν άνευ νοήματος σε έναν γενικευμένο πράκτορα.

# ~/.vibe/agents/sql-optimizer.toml
display_name = "SQL Optimizer"
description = "Analyzes and optimizes SQL queries."
agent_type = "subagent"
safety = "safe"
active_model = "mistral-medium-3.5"  # model built into Vibe

instructions = """
Analyze the provided SQL queries:
1. Identify performance issues (N+1, full scan, missing index)
2. Propose optimized queries
3. Suggest indexes to create
Return a structured report with before/after for each query.
"""

enabled_tools = ["read_file", "grep"]

Το τρίτο όφελος, λιγότερο προφανές, είναι η απομόνωση ασφαλείας. Ένας υποπράκτορας με safety = "safe" δεν μπορεί να τροποποιήσει αρχεία, ακόμα κι αν ο κύριος πράκτορας εκτελείται σε λειτουργία destructive: οι άδειες δεν κληροδοτούνται προς τα κάτω. Μπορείτε επομένως να εργάζεστε σε μια επιτρεπτική λειτουργία αναθέτοντας αναλύσεις σε περιορισμένους υποπράκτορες που δεν έχουν κανέναν τρόπο να δράσουν στο αποθετήριο.

# Subagent that can ONLY read
agent_type = "subagent"
safety = "safe"
enabled_tools = ["read_file", "grep"]

[tools.read_file]
permission = "always"

[tools.grep]
permission = "always"

Το Vibe παρέχει επίσης έναν ενσωματωμένο υποπράκτορα explore, τον οποίο χρησιμοποιεί αυτόματα όταν χρειάζεται να διασχίσει τη βάση κώδικά σας για να απαντήσει σε μια ερώτηση. Λειτουργεί σε λειτουργία μόνο ανάγνωσης και επιστρέφει μια σύνοψη αυτού που βρήκε—ακριβώς το πρότυπο που αναπαράγετε με τους δικούς σας υποπράκτορες.

Σχεδιασμός ενός Καλού Υποπράκτορα

Όλα εξαρτώνται από την αυτονομία της προτροπής συστήματος: πρέπει να περιέχει όλες τις οδηγίες που είναι απαραίτητες για να φτάσει ο υποπράκτορας στο τέλος χωρίς να θέσει ποτέ ερώτηση. Αυτό απαιτεί την πρόβλεψη περιπτώσεων όπου κάτι πάει στραβά και την καταγραφή ακριβώς του τι πρέπει να κάνει ο πράκτορας σε αυτές τις καταστάσεις, όπως στο ακόλουθο παράδειγμα.

instructions = """
Analyze ALL TypeScript files in the project.
If a file is not found, move to the next one.
If the test framework is not identifiable, use Vitest by default.
Always return a result, even if partial.
"""

Δύο αντανακλαστικά ολοκληρώνουν αυτή την εργασία. Δώστε στον υποπράκτορα αυστηρά τα εργαλεία που χρειάζεται—ένας υποπράκτορας ανάλυσης δεν χρειάζεται το write_file—και καθορίστε την αναμενόμενη μορφή εξόδου στην προτροπή συστήματος. Ο κύριος πράκτορας πρέπει να μπορεί να αξιοποιήσει το αποτέλεσμα χωρίς ασάφεια: αυτός, και όχι εσείς, θα διαβάσει πρώτος αυτό το κείμενο.

Κανόνες που Ορίζει το Vibe

Η τεκμηρίωση του Vibe καθορίζει αρκετούς κανόνες που αξίζει να γνωρίζετε πριν σχεδιάσετε τους υποπράκτορές σας:

  • ένας υποπράκτορας επιστρέφει μόνο κείμενο στον κύριο πράκτορα και δεν μπορεί να θέσει ερωτήσεις στον χρήστη·
  • μπορεί να χρησιμοποιήσει μόνο τα ενσωματωμένα εργαλεία που επιτρέπει το αρχείο του, ποτέ εργαλεία MCP, συνδέσμους ή πρόσθετα, και ποτέ με ευρύτερες άδειες από τον γονικό πράκτορα: τα μπλοκ [tools.<tool>] του μπορούν να τον περιορίσουν περαιτέρω, όχι να τον επεκτείνουν·
  • η description είναι υποχρεωτική: αυτό υποδεικνύει στον πράκτορα πότε να τον χρησιμοποιήσει· ένα αρχείο χωρίς περιγραφή επισημαίνεται αντί να φορτώνεται·
  • εκτελείται στο active_model του, ή στο μοντέλο συνεδρίας εάν δεν έχει οριστεί κανένα·
  • ο κύριος πράκτορας τον εκκινεί μέσω ανάθεσης, χρησιμοποιώντας το εργαλείο task· δεν επιλέγεται με --agent·
  • από προεπιλογή, μπορούν να υπάρχουν και να εκτελούνται ταυτόχρονα έως 32 υποπράκτορες (max_subagents, max_concurrent_subagents), και το enable_subagents = false στο config.toml απαγορεύει κάθε ανάθεση.

Χωρίς προσαρμοσμένο υποπράκτορα, ο πράκτορας μπορεί ακόμα να εκκινήσει έναν γενικό υποπράκτορα εξοπλισμένο με τις δικές του οδηγίες και εργαλεία.

Βασικά σημεία

  • Ένας υποπράκτορας είναι ένας ανεξάρτητος πράκτορας που δεν μπορεί να αλληλεπιδράσει με τον χρήστη
  • Διαμορφώστε τον με agent_type = "subagent" στο αρχείο .toml
  • Οι υποπράκτορες είναι ιδανικοί για παράλληλη εργασία και εξειδικευμένες εργασίες
  • Προσφέρουν φυσική απομόνωση ασφαλείας
  • Οι instructions πρέπει να είναι πλήρως αυτόνομες: απαγορεύονται οι ερωτήσεις
  • Καθορίζετε πάντα μια σαφή μορφή εξόδου στην προτροπή