Przejdź do głównej treści
Polski— Wybierz język
Menu

Podagenci: Delegowanie wyspecjalizowanych zadań

Lekcja 5 z 14 Zaktualizowano 2 listopada 2026 Zaawansowany
Na tej stronie
  1. Zasada delegowania
  2. Konfigurowanie podagenta
  3. Konkretne przypadki użycia
  4. Projektowanie dobrego podagenta
  5. Zasady ustanowione przez Vibe
  6. Kluczowe wnioski

Lekcja zaktualizowana 2 listopada 2026 r. Przykładowe pliki agentów używają teraz kluczy udokumentowanych przez Vibe: instructions (zamiast system_prompt), active_model (zamiast model), bloki [tools.<tool>] do zatwierdzania (klucz auto_approve nie istnieje w pliku agenta) oraz rzeczywiste nazwy narzędzi (edit, a nie edit_file; brak narzędzia list_dir). Przypomnienie z Lekcji 3: safety to wskaźnik wizualny, a nie uprawnienie. Źródło: Odwołanie do konfiguracji.

Zasada delegowania

W złożonych projektach niektóre zadania są od siebie niezależne: analiza bezpieczeństwa pliku może przebiegać równolegle do generowania testów przez inny proces. Zamiast obsługiwać wszystko sekwencyjnie, Mistral Vibe pozwala delegować zadania do podagentów. Podagent to agent działający niezależnie, który realizuje swoją misję i zwraca wynik tekstowy do głównego agenta. Nie może zadawać pytań użytkownikowi: musi być w pełni autonomiczny.

To ograniczenie jest kluczem do wszystkiego, co następuje, i zasługuje na szczegółowe omówienie. Podagent działa we własnym kontekście, bez dostępu do bieżącej rozmowy – nie wie nic o tym, co wyjaśniłeś głównemu agentowi pięć minut temu. Nie może użyć ask_user_question i musi samodzielnie radzić sobie z niejednoznacznościami. Zwraca tekst, który główny agent następnie integruje ze swoją odpowiedzią. Ponieważ jest odcięty od wymiany, ma sens tylko wtedy, gdy został zaprojektowany do konkretnego, dobrze zdefiniowanego zadania.

Konfigurowanie podagenta

Aby przekształcić agenta w podagenta, dodaj pole agent_type = "subagent" do pliku .toml. Reszta konfiguracji podlega zwykłym regułom dotyczącym niestandardowych agentów.

# ~/.vibe/agents/test-generator.toml
display_name = "Generator testów"
description = "Generuje testy jednostkowe dla podanych funkcji."
agent_type = "subagent"
safety = "neutral"
active_model = "codestral"  # alias zadeklarowany w config.toml (Lekcja 2)

instructions = """
Otrzymujesz kod źródłowy. Wygeneruj kompleksowe testy jednostkowe:
- Testy przypadków nominalnych
- Testy przypadków brzegowych (null, undefined, puste ciągi)
- Testy oczekiwanych błędów
Framework: Użyj frameworka testowego projektu (Jest, Vitest, Pytest...).
Zwróć tylko kod testowy, gotowy do skopiowania.
"""

enabled_tools = [
  "read_file",
  "grep",
]

Zauważ brak ask_user_question na liście narzędzi: nie jest to przeoczenie. Podagent nie może prosić o wyjaśnienia, a prompt systemowy rekompensuje tę niemożliwość, określając z góry używany framework testowy i dokładny format odpowiedzi.

Konkretne przypadki użycia

Pierwszą korzyścią jest praca równoległa. Główny agent może przypisać wiele zadań jednocześnie różnym podagentom, z których każdy pracuje niezależnie, zanim zwróci swój wynik.

Główny Agent
├── Podagent "generator-testów" → generuje testy
├── Podagent "autor-dokumentacji" → generuje dokumentację
└── Podagent "kontroler-bezpieczeństwa" → analizuje podatności

Druga korzyść dotyczy zadań wysoce wyspecjalizowanych. Niektóre wymagają promptu systemowego radykalnie różnego od tego używanego przez głównego agenta; zamiast przeciążać jednego agenta sprzecznymi instrukcjami, delegujesz zadanie. Poniższy optymalizator SQL jest dobrym przykładem: jego prompt mówi wyłącznie o indeksach, planach wykonania i zapytaniach N+1, co nie miałoby sensu w agencie ogólnym.

# ~/.vibe/agents/sql-optimizer.toml
display_name = "Optymalizator SQL"
description = "Analizuje i optymalizuje zapytania SQL."
agent_type = "subagent"
safety = "safe"
active_model = "mistral-medium-3.5"  # model wbudowany w Vibe

instructions = """
Przeanalizuj dostarczone zapytania SQL:
1. Zidentyfikuj problemy z wydajnością (N+1, pełne skanowanie, brakujący indeks)
2. Zaproponuj zoptymalizowane zapytania
3. Zasugeruj indeksy do utworzenia
Zwróć ustrukturyzowany raport z wersjami przed/po dla każdego zapytania.
"""

enabled_tools = ["read_file", "grep"]

Trzecia korzyść, mniej oczywista, to izolacja bezpieczeństwa. Podagent z ustawieniem safety = "safe" nie może modyfikować plików, nawet jeśli główny agent działa w trybie destructive: uprawnienia nie dziedziczą się w dół. Możesz więc pracować w trybie permisjiwnym, powierzając analizy ograniczonym podagentom, które nie mają możliwości działania na repozytorium.

# Podagent, który może TYLKO czytać
agent_type = "subagent"
safety = "safe"
enabled_tools = ["read_file", "grep"]

[tools.read_file]
permission = "always"

[tools.grep]
permission = "always"

Vibe udostępnia również wbudowanego podagenta explore, którego używa automatycznie, gdy musi przeszukać Twoją bazę kodu, aby odpowiedzieć na pytanie. Działa on w trybie tylko do odczytu i zwraca podsumowanie tego, co znalazł – jest to dokładnie ten sam wzorzec, który odtwarzasz, tworząc własne podagenty.

Projektowanie dobrego podagenta

Wszystko zależy od autonomii promptu systemowego: musi on zawierać wszystkie instrukcje niezbędne do tego, aby podagent dotarł do końca bez zadawania jakichkolwiek pytań. Wymaga to przewidzenia przypadków, w których coś pójdzie nie tak, i dokładnego zapisania, co agent musi zrobić w takich sytuacjach, jak w poniższym przykładzie.

instructions = """
Przeanalizuj WSZYSTKIE pliki TypeScript w projekcie.
Jeśli plik nie zostanie znaleziony, przejdź do następnego.
Jeśli nie można zidentyfikować frameworka testowego, użyj domyślnie Vitest.
Zawsze zwracaj wynik, nawet jeśli jest częściowy.
"""

Dwa odruchy uzupełniają tę pracę. Daj podagentowi ściśle te narzędzia, których potrzebuje – podagent analityczny nie potrzebuje write_file – i określ w prompcie systemowym oczekiwany format wyjścia. Główny agent musi móc wykorzystać wynik bez niejednoznaczności: to on, a nie Ty, przeczyta ten tekst jako pierwszy.

Zasady ustanowione przez Vibe

Dokumentacja Vibe określa kilka zasad, które warto znać przed zaprojektowaniem własnych podagentów:

  • podagent zwraca głównemu agentowi wyłącznie tekst i nie może zadawać pytań użytkownikowi;
  • może używać tylko wbudowanych narzędzi, które autoryzuje jego plik, nigdy narzędzi MCP, konektorów ani wtyczek, i nigdy z szerszymi uprawnieniami niż agent nadrzędny: jego bloki [tools.<tool>] mogą go dodatkowo ograniczać, ale nie rozszerzać jego uprawnień;
  • jego description jest obowiązkowe: informuje to agenta, kiedy ma go użyć; plik bez opisu jest flagowany, a nie ładowany;
  • działa na swoim active_model lub na modelu sesji, jeśli żaden nie został ustawiony;
  • główny agent uruchamia go poprzez delegowanie, używając narzędzia task; nie wybiera się go za pomocą --agent;
  • domyślnie może istnieć i działać jednocześnie do 32 podagentów (max_subagents, max_concurrent_subagents), a ustawienie enable_subagents = false w config.toml całkowicie zabrania delegowania.

Bez niestandardowego podagenta agent może nadal uruchomić ogólnego podagenta wyposażonego we własne instrukcje i narzędzia.

Kluczowe wnioski

  • Podagent to niezależny agent, który nie może wchodzić w interakcję z użytkownikiem
  • Skonfiguruj go, dodając agent_type = "subagent" w pliku .toml
  • Podagenty idealnie nadają się do pracy równoległej i zadań wyspecjalizowanych
  • Zapewniają naturalną izolację bezpieczeństwa
  • instructions muszą być w pełni autonomiczne: żadne pytania nie są dozwolone
  • Zawsze określaj jasny format wyjścia w prompcie